آیا با شبکه‌های اجتماعی می‌توان امنیت یک کشور را تهدید کرد؟

مدتی قبل با مطلبی تحت عنوان «چگونه یک وبلاگ‌نویس می‌تواند امنیت آمریکا را به چالش بکشد؟» مواجه شدم که در آن روش به خطر انداختن امنیت ملی آمریکا (!) توضیح داده شده است (متن زیر به دلیل غلط‌های املایی زیاد توسط من ویرایش شده است):

سایت‌های اجتماعی مانند فرندفید، فیس‌بوک، توییتر و… تنها به دلیل کسب اطلاعات لحظه‌ای توسط دستگاه‌های امنیتی و اطلاعاتی آمریکا ساخته شده‌اند.

با توجه به هتک حرمت قرآن مجید در این کشور یک روش انتشار اطلاعات غلط و چالش امنیتی و اطلاعاتی را به شما وبلاگ‌نویس ارزشی عزیز عرض می‌نماییم. این روش توسط منافقین در سایت‌های فوق در جریان اغتشاشات انتخابات به کار گرفته شد و موفقیت‌آمیز هم بود.

ابتدا در سایت‌های فوق یوزری از کشور آمریکا ساخته و اقدام به اد نمودن و دوستی با یوزرهایی که مشخص است از کشور آمریکا هستند، بنمایید. این کار بسیار قابل اهمیت است چون هر قدر میزان ادهای شما از آمریکایی‌ها بیشتر باشد مطلب شما بیشتر پخش خواهد شد. این روش را در اتاق‌های چت آمریکایی یاهو نیز می‌توانید انجام دهید.

سپس جملاتی که به نظر شما اذهان عمومی را جذب و درگیر می‌کند انتخاب کنید، مانند:

ساعت ۲۳ انفجار بخش جنوبی ساختمان پنتاگون

هم اکنون انفجار متروی واشنگتن

ساعت ۲۲ انفجار سفارت آمریکا در انگلستان

سفارت کشورمان (آمریکا) در لبنان تسخیر شد

سفارت کشورمان (آمریکا) در کشور X تسخیر شد

انفجار سفارت آمریکا در اسرائیل

نیروهای حزب الله از مرز جنوبی وارد کشور شدند

این نوع جملات را به زبان انگلیسی ترجمه نموده و به خصوص در سایت فرندفید بارها ارسال کنید. فکر نکنید این جملات منتشر نمی‌شوند، اگر در لیست ادهای خود افراد زیادی داشته باشید این روش موفقیت‌آمیز خواهد بود.

در حوادث پس از انتخابات این نوع روش به خوبی جواب داد و متاسفانه نیروهای حزب اللهی اسیر این روش شدند؛ به عنوان مثال عنوان می‌شد فلان ساختمان توسط حرامیان زنازاده‌ی حامی موسوی منافق تسخیر شد. جمعیت زیادی از نیروهای حزب الله به آن منطقه می‌رفتند اما خبری نبود و خبر اصلی در منطقه دیگر بود.

این روش‌ها بسیار ساده به نظر می‌رسد اما از هر سلاح و تجمعی کارآمدتر خواهد بود. این سایت‌ها با هدف این نوع حملات بوجود آمده‌اند، باور کنید می‌توانید از سلاح آنها بر ضد خودشان استفاده کنید. یک بار فقط امتحان کنید. (منبع)

با خواندن این مطلب اولین نکته‌ای که به ذهنم رسید آن است که نویسنده‌ی این مطلب مانند برخی از رسانه‌ها اشتباه فاحشی کرده و آن بزرگ‌نمایی بدون دلیل قدرت سرویس‌های اجتماعی‌ای مانند فرندفید و توییتر است. سرویس‌هایی که در جو احساسی بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته از آنها با عنوان‌هایی مانند «انقلاب توییتری» نام برده شد، در صورتی که مانند پروژه‌ای به نام «هیستک» یک بزرگنمایی و توهم بود.

دومین نکته این است که با بهترین ابزارهای اینترنتی نمی‌توان یک حکومت را از بین برد. اینکه بتوان با ابزارهایی وب ۲٫۰ مانند توییتر و فیس‌بوک حکومتی را عوض کرد، دیدگاه کسانی است که فکر می‌کنند این ابزارها هم مانند توپ و تانک کار می‌کنند! در ضمن کسانی که از طریق این ابزارها مطالبی را منتشر می‌کنند در حقیقت در خانه نشسته‌اند و تنها کاری که می‌کنند چند ضربه بر روی صفحه کلید رایانه است، حال چگونه می‌توانند امنیت ملی یک کشور را به خطر بیاندازند جای سوال است! البته نباید فراموش کرد که اطلاع‌رسانی نقش بسزایی در تغییر و اصلاح یک جامعه دارد و هر چه سطح اطلاعات مردم بالاتر برود، حکومت در مقابل جامعه با بازخواست‌های بیشتری مواجه می‌شود.

سومین نکته لحن بی‌ادب و نامناسب متن است که اوج آن را می‌توان در عبارت «حرامیان زنازاده‌ی حامی موسوی منافق» دید که به صورت کاملا مستقیم به ۱۳ میلیون رای‌دهنده به موسوی توهین می‌کند! توهینی به ۱۳ میلیون ایرانی که تنها به دلیل حمایت از یک کاندیدا باید «زنازاده» خوانده شوند!

و آخرین نکته آن است که اینترنت ابزاری برای ارتقا آگاهی و اطلاعات مردم است نه ابزاری برای براندازی و تعویض یک حکومت؛ بیایید اینترنت را نه دشمن و نه دوست خود بدانیم، بلکه آن را ابزاری برای گسترش ایده‌ها و دامنه‌های اطلاعاتمان قرار دهیم.

نوشتن دیدگاه

رادیو نبض، پالسی از موسیقی فارسی

رادیو نبض: پالسی از موسیقی فارسیاین روزها گوش دادن به رادیوهای آنلاین به یکی از کارهای روزمره‌ی من تبدیل شده است و در این بین سعی می‌کنم که رادیوهای جدیدی را نیز کشف کنم، که جدیدترین آن «رادیو نبض» است. رادیویی که هنوز به صورت رسمی شروع به کار نکرده، اما از دیروز پخش آزمایشی را آغاز کرده است و شما می‌توانید از این آدرس به صورت آنلاین به این رادیو گوش بدهید.

پ.ن. در این چند ساعتی که من به این رادیو گوش داده‌ام، ترانه‌های خوب و باکیفیتی پخش شده است.

نوشتن دیدگاه

پخش زنده‌ی مناظره‌های انتخاباتی دوره‌ی دهم

لوگوی اتاق «پخش زنده» در فرندفیدهمانطور که می‌دانید مناظره‌های انتخاباتی چهار کاندید انتخابات ریاست جمهوری دوره‌ی دهم از دیشب آغاز شده است که در اولین مناظره آقایان کروبی و رضایی با یکدیگر مناظره کردند.

دیشب من اولین مناظره‌ی تاریخ انتخابات جمهوری اسلامی ایران را به صورت زنده در اتاق «پخش زنده»‌ فرندفید گزارش کردم و با توجه به استقبال خوبی که از این کار شد، در نظر دارم که پنج مناظره‌ی باقی‌مانده را هم به صورت زنده گزارش کنم.

به همین دلیل اگر شما به هر دلیلی نمی‌توانید مناظره‌های باقی‌مانده را به صورت زنده از تلویزیون تماشا کنید، می‌توانید در شب‌های مناظره از ساعت ۲۲:۱۵ در اتاق پخش زنده این رویداد را به صورت مستقیم و زنده دنبال کنید.

پ.ن. به دلایلی مجبور شدم که حساب فرندفیدم را پاک کنم و متاسفانه آرشیوی از گزارش آن مناظره‌ها دیگر وجود ندارد!

نوشتن دیدگاه

من وب صفر می‌خواهم

این روزها از هر چه وب ۲٫۰ و ۳٫۰ تا N است حالم به هم می‌خورد!

این روزها دلم هوای وب صفر و دوران دایناسورها در اینترنت را کرده است.

این روزها دوست دارم که به جای خواندن مطالب وبلاگ‌ها و وب‌سایت‌ها مختلف، آنها را از طریق آدرسی که با www شروع می‌شود، بخوانم.

این روزها از فرندفید، توییتر، RSS و همه‌ی این مزخرف‌ها، حالم به هم می‌خورد.

این روزها دوست دارم اینترنت به عصر وب صفر که عده‌ای آن را عصر دایناسورها می‌نامند، برود و من وبلاگ‌هایی را بخوانم که تنها و تنها از روزمرگی می‌نویسند و خودشان هستند، نه آنکه عکس‌هایشان را سبز کرده باشند، دیوارهایشان را سیاه کرده باشند، در گوشه‌های وبلاگ‌شان شعار نوشته باشند و…

آقای اینترنت،

بی‌زحمت اگر می‌توانی من را به عصر وب صفر ببرید تا از این همه مزخرفاتی که این روزها می‌خوانم، رها شوم.

د.ح. این روزها تنها وبلاگ‌هایی را می‌خوانم که از انتخابات حرفی نزده باشند.

نوشتن دیدگاه

چگونه مجله‌ی اینترنتی پریانا نابود نشود!

اگر از وبگردهای حرفه‌ای باشید حتما خبر شروع به کار مجله‌ی اینترنتی پریانا را شنیده‌اید؛ نشریه‌ای که به صورت تخصصی به مسائل آی‌تی و پیرامون آن می‌پردازد. این مجله‌ی اینترنتی که با طراحی بسیار زیبا و پویای نوید عزیز ایجاد شده، در اول راه است و به همین دلیل دیدم بد نیست در شروع کار این مجله چند نکته را گوشزد کنم تا شاید این مجله به سرنوشت مجلات دیگر اینترنتی دچار نشود. امیدوارم که این نکات بدرد مسئولین این نشریه به خصوص دکتر مجیدی عزیز بخورد.

۱- یکی از مشکلات اساسی وب‌سایت‌های اینترنتی فارسی‌زبان نداشتن آیین‌نامه‌ی استاندارد نوشتاری است به گونه‌ای که هر نویسنده سبک خودش را برای قواعد نوشتاری رعایت می‌کند و به همین دلیل هیچگاه نمی‌توان یک وب‌سایت یک دست و استاندارد در این زمینه یافت! به همین دلیل به نظر من ایجاد یک آیین‌نامه‌ی نوشتاری استاندارد می‌تواند در این زمینه بسیار به کار آید. نکات بیشتر و تکمیلی در این مورد را نیمای عزیز توضیح داده است.

۲- ایجاد گروه‌های تخصصی برای این دسته مجلات بسیار ضروری است. این گروه‌ها می‌توانند با تقسیم کار و تمرکز بر روی موضوعات خاص باعث شوند تا تنوع مطالب مجله بیشتر شود و از تبدیل شدن مجله به یک بنگاه خبرپراکنی مُرده که تنها در مورد چند موضع خاص (وب ۲ یا نرم‌افزارهای کد باز) مطالب منتشر می‌کند، خارج شود.

۳- تا جایی که می‌شود از نویسندگان خواسته شود تا از منابع مختلف برای نوشتن مطالب خود استفاده کنند. این کار باعث می‌شود تا مجله از یک دارالترجمه‌ی خشک که نویسندگان آن تنها نقش یک مترجم را دارند به یک محیط پویا تبدیل شود تا خوانندگان احساس نزدیکی بیشتر با نویسنده کنند.

۴- یک نشریه‌ی حرفه‌ای نیاز به یک تیم حرفه‌ای و پول دارد! اگر پریانا در آینده می‌خواهد که مانند چند ماه اول شروع به کار خودش، زنده باشد و خون تازه در رگ‌هایش جریان داشته باشد، باید دادن حق‌الزحمه به نویسندگانش را در نظر بگیرید. چون زمانی که یک نویسنده بابت مطلبی که می‌نویسد دستمزد می‌گیرد، برای نوشتن مطلب جدید و بهتر انرژی تازه‌ای می‌گیرد (این را من به شخصه تجربه کرده‌ام!).

۵- برای هر یک از افرادی که در این مجله همکاری می‌کنند، باید عنوان و پُستی در نظر گرفت. این کار باعث می‌شود تا یک مطلب در یک فرآیند استاندارد و طبق اصول حرفه‌ای برای مخاطب منتشر شود. به عنوان مثال برای انتشار مطلب X باید ابتدا نویسنده آن را بنویسد، سپس یک ویراستار آن را از نظر قواعد ادبی و نوشتاری مورد بررسی قرار دهد و در نهایت سردبیر آن را از نظر ارزش خبری مورد بررسی قرار دهد و اگر دارای شرایط تعیین شده بود آن را منتشر کند.

امیدوارم مجله‌ی اینترنتی پریانا به یک مجله‌ی خوب و منبعی دقیق برای تمام کاربران فارسی‌زبان در اینترنت تبدیل شود.

راستی من هم در این مجله‌ی اینترنتی همکاری می‌کنم، اگر دوست داشتید اولین مطلب من را از اینجا بخوانید.

نوشتن دیدگاه