معرفی یک سری منبع درباره شبکه ملی اطلاعات (اینترنت ملی)

دیروز به صورت اتفاقی به وب‌سایتی (به دلیل آنکه وب‌سایت کمی مشکوک به نظر می‌رسد، از لینک دادن به آن خودداری کرده‌ام) برخورد کردم که در آن با افتخار در مورد تحقیق درباره شبکه ملی اطلاعات (اینترنت ملی) تبلیغ کرده بود و این تحقیق را به قیمت ۵۰۰ تومان می‌فروخت:

فروش تحقیق در مورد اینترنت ملی به قیمت ۵۰۰ تومان!

حال آنکه اگر شما واقعا به داستان شبکه ملی اطلاعات یا همان اینترنت ملی که قدیم‌ها با نام‌هایی مانند اینترنت پاک، اینترنت حلال و… هم نامیده می‌شد علاقه دارید، نیاز به پرداخت هیچ هزینه‌ای در این زمینه ندارید و تنها کافی است که یک جستجوی ساده در اینترنت و یا وبلاگ من انجام دهید 🙂

مثلا لیست زیر لینک مطالبی است که در طول سال‌های اخیر در مورد اینترنت ملی نوشته‌ام که به صورت رایگان و بدون پرداخت هیچ هزینه‌ای می‌توانید از آنها استفاده کنید، هر چند که اگر در جایی آن را بازنشر می‌کنید، ممنون می‌شم که لینکی به وبلاگ من بدید.

خلاصه کلام اینکه اگر هر زمانی در زمینه تکنولوژی، اینترنت و استارتاپ در ایران سوالی داشتید و دنبال مطلبی می‌گشتید، بد نیست که به وبلاگ من سر بزنید.

نوشتن دیدگاه

شبکه ملی اطلاعات یا اینترنت ملی سابق چیست؟

در چند سال اخیر و به خصوص در دوره دوم ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، بحث اینترنت ملی که بعدا با نام‌های مختلفی مانند اینترنت حلال، اینترنت پاک و… شناخته می‌شد، یکی از بحث‌های داغی بود که باعث شده بود عده‌ای آن را خط پایان دسترسی کاربران ایرانی به اینترنت جهانی بدانند. ایده‌ای که طی ۴ سال اخیر شدیدا با آن مخالفت کرده‌ام و در طی این مدت‌ها بارها تاکید کرده‌ام که اینترنت ملی (یا هر اسم دیگری که دوست دارید بر روی آن بگذارید) باعث قطع دسترسی کاربران ایرانی نخواهد شداینترنت ملی؛ از شایعه تا واقعیت.

شبکه ملی اطلاعات

در همین مدت بارها سعی کرده‌ام که اطلاعات تکمیلی در مورد داستان اینترنت ملی پیدا کنم تا شاید بتوانم به صورت دقیق‌تر در مورد این پدیده که دولت محمود احمدی‌نژاد به آن علاقه شدیدی داشت صحبت کنم.

تا روز گذشته این تلاش‌ها به جایی نرسید تا اینکه دیروز در حین وبگردی‌های روزانه‌ام با خبری در خبرگزاری مهر با عنوان «۱۴ مرحله برای اجرای شبکه ملی اطلاعات/ اینترنت رقیب شبکه ملی اطلاعات نیست» مواجه شدم که به صورت دقیق در مورد ساختار و ویژگی‌های اینترنت ملی که اسم رسمی آن شبکه ملی اطلاعات یا شما است، توضیح داده بود.

به دلیل آنکه این خبر کمی طولانی است و براساس تجربه‌ام بعید می‌دانم در این روزها کسی حال و حوصله خواندن مطالب طولانی را داشته باشد، تصمیم گرفتم که مهمترین بخش‌های آن را در اینجا منتشر کنم تا شما هم به عنوان یک کاربر اینترنت در داخل ایران با ساختار و مفهوم درست شبکه ملی اطلاعات آشنا شوید 🙂

– در تبصره ماده ۴۶ قانون برنامه پنجم توسعه، شبکه‌ ملی اطلاعات‌ را شبکه‌ای مبتنی ‌بر قرارداد اینترنت به همراه سوییچ‌ها‌، مسیریاب‌ها و مراکز داده است به صورتی که درخواست‌های دسترسی داخلی و اخذ اطلاعاتی که در مراکز داده داخلی نگهداری می‌شوند به هیچ وجه از طریق خارج کشور مسیریابی نشود و امکان ایجاد شبکه‌های اینترانت از نوع خصوصی و امن داخلی در آن فراهم شود، تعریف کرده است.

– شبکه‌‌ ملی اطلاعات متشکل از زیرساخت‌های ارتباطی، مراکز داده‌ توسعه یافته داخلی دولتی و غیردولتی و همچنین زیرساخت‌های نرم‌افزاری است که در سراسر کشور گسترده شده است.

– به طور کلی باید گفت شبکه‌ ملی اطلاعات تجمیع‌کننده‌ شبکه‌های اختصاصی، محلی و ملی در کشور است که از دو بخش اختصاصی و عمومی تشکیل می‌شود. بخش اختصاصی برای ارتباط و تبادل اطلاعات و خدمات دستگاه‌های اجرایی با یکدیگر و بخش عمومی برای ارایه خدمات به کاربران عمومی است و این دو بخش در نقاطی نظیر مراکز داده با یکدیگر اتصال دارند.

– شبکه‌ ملی اطلاعات دارای سه جز اصلی است. اولین جز این شبکه مربوط به زیرساخت‌ است که این بخش شامل دو بخش عمومی و اختصاصی است. جز دوم، مدیریت یکپارچه است و جز سوم شامل کاربردها و محتوای شبکه است.

– جدایی این شبکه از اینترنت مفهومی فنی است و منظور از جدایی، مرزبندی این دو شبکه است که از آن به بعد «شما» (شبکه ملی اطلاعات) قابلیت پیاده‌سازی در ارگان و بخش‌های مختلف را خواهد داشت. با علم بر اینکه تمامی اطلاعات در کشور موجود نیست و الزاما نباید هم این‌گونه باشد این شبکه را توسعه داده شده است و بر این اساس هر زمان کاربران اطلاعات مورد نیازشان را در داخل کشور نیافتند، به شبکه اینترنت هدایت می‌شوند و بر روی پهنای باند بین‌الملل می‌روند تا بتوانند شبکه جهانی را برای هدف خود جست‌وجو کنند.

– هر زمان تولید داخلی محتوا به مرحله‌ای برسد که کاربران نیازی به گذر از مرزهای مجازی کشور نداشته باشند، عملا کمتر به استفاده از اینترنت روی خواهند آورد اما ارتباط با این شبکه عظیم جهانی هیچگاه قطع نخواهد شد چرا که محتوایی در این بستر وجود دارد که اگر دسترسی قطع شود، خودمان متضرر خواهیم شد.

در این ساختار دسترسی کاربران به کلیه سایت‌های داخل کشور با سرعت بالاتر و قیمت ارزان‌تر برقرار شده و دسترسی به اینترنت به صورت فعلی باقی می‌ماند و این شبکه محدودیتی برای دسترسی کاربران به اینترنت و خدمات مبتنی بر وب ایجاد نمی‌کند.

در نهایت گفتن دو نکته در این میان ضروری است:

۱- با ایجاد «شما» این خطر وجود دارد که دولت ایران در زمان‌های بحرانی (مانند تظاهرات اعتراضی بعد از انتخابات جنجالی سال ۱۳۸۸) به راحتی بتواند اینترنت جهانی را قطع کند بدون آنکه به زیرساخت‌های خود مانند بانک‌ها، آژانس‌های مسافرتی و… آسیبی برساند و کارکرد آنها را دچار اختلال کند.

۲- آخرین نکته‌ای که در بالا پررنگ کرده‌ام را نباید دستکم گرفت و شاید آن را یک خبر بد برای کاربران ایرانی دانست زیرا براساس آنچه در مورد شما بیان شده است، وضعیت سرعت و دسترسی به وب‌سایت‌هایی مانند گوگل، یاهو و… هیچ تغییری نخواهد کرد 🙁

نوشتن دیدگاه