چرا نباید انگشت جوهری خود را در اینترنت منتشر کنید؟

انتخابات مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان ۱۳۹۴

در روز جمعه، ۷ اسفند ماه دهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی و پنجمین انتخابات مجلس خبرگان برگزار شد و در این میان ده‌ها کاربر ایرانی عکس‌هایی از انگشت جوهری خود در شبکه‌های اجتماعی مانند توییتر و اینستاگرام منتشر کردند؛ به عنوان مثال می‌توانم به مجموعه زیر اشاره کرد:


حال آنکه نکته‌ای که بسیاری از کاربران ایرانی (و به خصوص کسانی که با اسم مستعار در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند) در نظر نگرفته‌اند آن است که با انتشار انگشت خود در حقیقت اثر انگشت‌شان که برای هر فرد یکتاست را منتشر کرده‌اند و این امکان را به افراد و سازمان‌های جاسوسی/اطلاعاتی می‌دهند که به راحتی آنها را شناسایی کنند.

در اینجا شاید شما هم مانند این کاربر توییتر فکر کنید که من پارانوئید شده‌ام 🙂

اما متاسفانه واقعیت این است که این داستان کاملا جدی و قابل اجراست به گونه‌ای که در سال ۲۰۱۴ هکرهای کلوب کامپیوتری هرج و مرج (Chaos Computer Club) توانستند از طریق عکس وزیر دفاع آلمان اثر انگشت وی را شبیه‌سازی کنند و از آن به عنوان روش تایید شناسایی وی استفاده کنند.

حالا داستان زیر را فرض کنید:

شما یک کاربر توییتر هستید که به صورت ناشناس در توییتر فعالیت می‌کنید و در مورد امنیت شخصی خود بسیار محتاط هستید. حالا در انتخابات شرکت می‌کنید و انگشت جوهری خود را در توییتر منتشر می‌کنید. من به عنوان کارمند یک سازمان امنیتی مدت‌ها به دنبال شناسایی هویت شما هستم و با دیدن تصویر اثر انگشت شما و داشتن تکنولوژی VeriFinger اثر انگشت شما را از تصویر استخراج و سپس با پایگاه داده‌هایی که از مکان‌های مختلف (مثلا اداره گذرنامه) در اختیار دارم مقایسه می‌کنم و به این صورت هویت واقعی شما را شناسایی می‌کنم!

علاوه بر این فراموش نکنید که به عنوان یک سازمان جاسوسی به راحتی امکان این وجود دارد که تمامی این عکس‌ها جمع‌آوری و سپس یک پایگاه داده از آنها ایجاد شود. به همین راحتی!

خلاصه کلام آنکه امنیت دیجیتال را جدی بگیرید و از انتشار اطلاعات زیاد در اینترنت خودداری کنید.

 

نوشتن دیدگاه

۵ توییت برتر من در پاییز ۱۳۹۴

Twitter Gif

اگر از من بپرسید که محبوب‌ترین شبکه اجتماعی‌ام کدام است، به طور قطع از توییتر نام خواهم برد؛ به دلیل همین علاقه هم به صورت روزانه مطالبی که از نظرم جالب هستند را در این شبکه اجتماعی منتشر می‌کند. و در بسیاری از موارد هم با واکنش‌های مختلف از سوی کسانی که من را دنبال می‌کنند مواجه می‌شوم.

بر همین اساس دیدم بد نیست که در پایان هر فصل ۵ توییت پرطرفدارم را که بیشترین توجه را به خود جلب کرده‌اند را لیست کنم. ۵ توییتر زیر برترین توییت‌های من در پاییز ۱۳۹۴ بوده‌اند که مورد توجه بیش از ۲۷ هزار دنبال‌کننده‌ام قرار گرفته‌اند. دقت کنید که این آمار از بخش Analytics توییتر استخراج شده‌اند.

۱- نامعتبر بودن گواهینامه امنیتی TLS/SSL پلیس فتا (تعداد مشاهده: ۱۰٫۷۶۷):

۲- عدم اعتماد من به اپلیکیشن موبایل تلگرام (تعداد مشاهده: ۴٫۷۱۳):

۳- تولد آرش زاد و بی‌خبر مطلق از وی (تعداد مشاهده: ۳٫۶۳۰):

۴- نامزد شدن ابداع کننده بیت‌کوین برای جایز نوبل اقتصاد (تعداد مشاهده: ۳٫۶۱۹):

۵- عدم اطمینان من به اپلیکیشن تلگرام (تعداد مشاهده:‌۳٫۵۲۸):

نوشتن دیدگاه

آداب مشارکت در شبکه‌های اجتماعی اینترنتی

در هفته گذشته در برنامه پرگار بی‌بی‌سی فارسی شرکت و در مورد این نکته صحبت کردم که آیا باید نگران رفتار کاربران ایرانی در شبکه‌های اجتماعی بودن یا نه.

شما می‌توانید این برنامه را در یوتیوب از طریق این لینک مشاهده کنید و یا اگر علاقه دارید به فایل صوتی آن گوش کنید، تنها کافی است که بر روی این لینک کلیک کنید.

خوشحال خواهم شد که پس از دیدن این برنامه نظر خود را در بخش نظرات و یا از طریق توییتر با من در میان بگذارید.

نوشتن دیدگاه

توییت‌های برتر @AminSabeti در بهمن ماه ۹۲

توییت‌های برتر بهمن ماه ۱۳۹۲

بیشتر از ۷ سال است که در توییتر فعالیت می‌کنم و در این مدت همواره سعی کرده‌ام مطالبی که از نظرم جذاب و خواندی هستند را در آن به اشتراک بگذارم.

در هفته گذشته ایده‌ای به ذهنم رسید که به صورت ماهیانه ۱۰ توییت برتر از نظر تعداد کلیک بر روی آنها را در پایان هر ماه منتشر کنم تا به این صورت با پرطرفدارترین توییت‌های من در ماه گذشته از نگاه دنبال کنندگان توییترم آشنا شوید 🙂

با این مقدمه به سراغ اولین سری از سری مطالب توییت‌های برتر خودم در ماه گذشته می‌روم:

۱- مبارزه زیر لحافی از نوع #FreeIranianSoldiers: در این مطلب در مورد داستان هشتگ #FreeIranianSoldiers با هدف داغ کردن آن به صورت جهانی صحبت شده است.

۲- اپلیکیشن Glance: اولین اپلیکیشن برای عینک گوگل یا همان Google Glass که برای سکس ساخته شده است. براساس توضیحات داده شده توسط سازنده این اپلیکیشن، دو طرف سکس می‌توانند با نصب این اپلیکیشن بر روی عینک گوگل از نگاه طرف مقابل وضعیت سکس را مشاهده کنند!

۳- ۶ فردی که توسط حکومت‌های دیکتاتور به صورت کامل از تاریخ حذف شدند.

۴- فروش یک لامبورگینی به قیمت ۹ میلیارد و ۶۸۰ میلیون تومان در تهران: اگر هم اکنون بر روی این لینک کلیک کنید، خواهید دید که این خودرو به فروش رفته است. البته مشخص نیست که این ویدیو واقعا فروخته شده است یا نه!

۵- بازی‌ای در مورد سربازهای به گروگان گرفته شده توسط گروه تروریستی جیش‌العدل: از نظر من این بازی یک از بهترین کارهایی بوده است که توسط کاربران ایرانی در مورد سربازهای به گروگان گرفته شده صورت گرفته است.

۶- برای نارنجی‌ها: این مطلب که توسط آرش بهمنی نوشته شده است، در مورد سکوت عجیب وبلاگستان فارسی در داستان دستگیری بچه‌های نارنجی است.

۷- ۱۲ عکس از شاهکار روس‌ها در المپیک زمستانی ساچی

۸- گزارش ایسنا از آخرین تلاش‌ها برای نجات سربازهای ربوده شده ایرانی

۹- Sightsmap: مشاهده کره زمین از نظر تعداد عکس‌هایی که تا کنون از مناطق مختلف منتشر شده است. بخش ایران این نقشه بسیار جالب و جذاب است.

۱۰- چگونه متوجه شوید که چه کسانی از وای‌فای شما استفاده می‌کنند؟

نوشتن دیدگاه

مرز میان اطلاع‌رسانی و مبارزه از زیر لحاف کجاست؟

چند روز پیش مطلبی با عنوان «مبارزه زیر لحافی از نوع #FreeIranianSoldiers» را منتشر کردم و در آن به جنبه‌ای از کمپین آزادی‌سازی سربازان به گروگان گرفته شده توسط گروه تروریستی جیش‌العدل پرداختم. این مطلب واکنش‌های مختلفی را همراه خود داشت که باعث شد این مطلب را در ادامه آن بنویسم و این نکته را روشن کنم که میان اطلاع‌رسانی و مبارزه از زیر لحاف یک مرز مشخص وجود دارد.

به طور کلی اطلاع‌رسانی یکی از مهمترین کارهایی است که تمام افراد جامعه باید در انجام آن مشارکت داشته باشند و یکی از ارکانی که باعث جلوگیری از فساد و هزاران مشکل دیگر در جامعه می‌شود، اطلاع‌رسانی است. به عنوان مثال شما با اطلاع‌رسانی در مورد یک بیماری واگیر دار می‌توانید جان ده‌ها و یا شاید هزاران انسان را نجات دهید. به همین دلیل اطلاع‌رسانی یک کار واجب است که تک تک افراد جامعه باید به آن به عنوان یک وظیفه نگاه کنند.

در ماجرای تاسف‌بار گروگان‌گیری ۵ سرباز وظیفه توسط یک گروه تروریستی در استان سیستان و بلوچستان نیز داستان تا زمانی که مربوط به اطلاع‌رسانی بود، بسیار حیاتی و مهم بود، زیرا با این کار توجه رسانه‌ها به آن جلب شد که این جلب توجه تا حدودی ممکن بود در بهتر شدن وضعیت گروگان‌ها و واکنش سریع‌تر مسئولین ایران کمک کند.

اینجا کلیک کنید تا دنیا نجات پیدا کند!
منبع عکس: AmericanTurban

اما ماجرا زمانی به سمت مبارزه از زیر لحاف یا Slacktivism رفت که کاربران دچار این توهم شدند که توییت و داغ کردن هشتگ #FreeIranianSoldiers باعث آزادی سربازهای به گروگان گرفته می‌شود! توهمی که به طور کلی در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی بسیار شایع است زیرا فکر می‌کنند با چهار توییت و یا لایک کردن چند مطلب، در ایجاد تغییرات بزرگ در جهان شریک خواهند بود و این نکته دقیقا مرز بین اطلاع‌رسانی و مبارزه از زیر لحاف است.

برای درک بهتر منظورم، بگذارید کمپین #FreeIranianSoldiers را به عنوان یک مثال در نظر بگیریم.

زمانی که خبر گروگان‌گیری سربازها توسط کاربران در توییتر برای اولین بار منتشر شد، افراد دیگری که از ماجرا اطلاع نداشتند متوجه ماجرا شدند و به این صورت موج اطلاع‌رسانی‌ای در میان کاربران در فضای آنلاین ایجاد شد. اما زمانی که این موج به بالاترین حد خود رسید (که پوشش رسانه‌های بین‌المللی در مورد کمپین کاربران و داستان گروگان‌گیری ۵ سرباز ایرانی بود)، از آن زمان به بعد کاربران هدف خودشان را از اطلاع‌رسانی به فشار بر روی دولت پاکستان با توییت کردن و استفاده از هشتگ #FreeIranianSoldiers تغییر دادند، تغییری که مصداق بارز مبارزه از زیر لحاف است. چرا؟

اگر به دنبال دلیل این ادعای من هستید باید بگویم که اگر کاربری به دنبال فشار بر روی دولت پاکستان و یا مقامات ایران بود، باید به روش‌های دیگر دست می‌زد. مثلا سعی در ایجاد تجمع اعتراض‌آمیز در مقابل سفارت پاکستان می‌کرد و یا همانگونه که در مطلب قبلی گفتم، از راه‌های مشخصی مانند تماس با نماینده مجلس، رسانه‌های محلی و… سعی می‌کرد که به هدف خودش برسد نه اینکه از اتاقی در خانه‌اش و در کنار بخاری و یک لیوان چای به این فکر کند که هر توییتش ضربه‌ای به دولت پاکستان می‌زند!

در پایان بد نیست که به حرکت‌های خوبی که در این میان انجام شد نیز اشاره کنم که یکی از بهترین آنها کار ریحا و جواد بود که با ساده‌ترین ابزار ممکن یک بازی جالب در مورد سربازهای به گروگان گرفته شده ایجاد کرد.

پی‌نوشت ۱: این نکته را فراموش کردم بیان کنم که تا زمان آزادی تمام سربازهای به گروگان گرفته شده، باید اطلاع‌رسانی کرد و دست از این کار برنداشت چون اطلاع‌رسانی وظیفه تمام شهروندان یک جامعه است.

پی‌نوشت ۲: دقت کنید که در اینجا بحث بر سر کمپین درخواست آزادی سربازهای به گروگان گرفته شده نیست؛ بلکه بحث بر سر دیدگاه کاربران شبکه‌های اجتماعی است که عده‌ای آن را ابزاری برای تغییرهای بزرگ می‌بینند.

پی‌نوشت ۳: وبلاگ «گزنه» مطلبی با عنوان «هشتگ‌های اجتماعی یا اجتماعات هشتگی؟» را منتشر کرده است که خواندن آن را شدیدا توصیه می‌کنم.

نوشتن دیدگاه