آیا قطع شدن ابزارهای ارتباطی توسط دولت‌ها همواره بد است؟

قبلا در این وبلاگ در مورد اینکه شبکه‌های اجتماعی‌ مانند فیس‌بوک و توییتر ابزار تغییر نیستند صحبت کرده‌ام و برایش مثال هم زده‌ام. به این نکته نیز اشاره کرده‌ام که لایک زدن و شر کردن (Share) مطالب مختلف توسط من و تویی که پشت صفحه‌ی نمایشی‌ای نشسته‌ایم کار خاصی انجام نمی‌دهد!

در ادامه‌ی این ایده‌ام امروز با بخشی از سخنان یکی از فعالان مصری به نام «ولید راشد» برخوردم که به خوبی این نظریه‌ی را که «شبکه‌های اجتماعی ابزار تغییر نیستند» را بار دیگر ثابت می‌کند.

ولید راشد در نشستی در دانشگاه MIT در بخشی از سخنانش در مورد تاثیر قطع شدن ابزارهای ارتباطی مانند اینترنت و موبایل می‌گوید:

I would like to thank Mubarak so much…. he disconnected mobile phones on Jan. 27. More people came down to the streets on the 28th of January because he disconnected.

من دوست دارم که از آقای مبارک بسیار تشکر کنم… او شبکه‌ی تلفن‌های همراه را در روز ۲۷ ژانویه [۷ بهمن] قطع کرد. به دلیل این کار مردم بیشتری در روز ۲۸ ژانویه [۸ بهمن] به خیابان‌ها آمدند. (منبع)

این اقدام حسنی مبارک شاید از نظر خیلی‌ها به عنوان اقدامی برای مبارزه با گردش اطلاعات در مصر تلقی شود، اما باعث شد تا در روز اول فوریه (۱۲ بهمن) بیش از یک میلیون نفر دست به تظاهرات بر ضد حسنی مبارک بزنند و چهار روز بعد نیز آقای دیکتاتور سقوط کند!

به همین دلیل باز هم مانند گذشته به این نکته تاکید می‌کنم که آقایان و خانم‌ها، لایک زدن، شر کردن، رای دادن و وبگردی ابزاری برای تغییر در دنیای واقعی نیست زیرا دنیای واقعی را انسان‌های واقعی (و نه مجازی) تغییر می‌دهند و آن را می‌سازند.