بوداپست- کنفرانس آزادی اینترنت

کنفرانس آزادی اینترنت، برنامه‌ای است که با همکاری گوگل و دانشگاه مرکزی اروپا از ۲۹ تا ۳۱ شهریور برگزار می‌شود. کنفرانسی که در آن به بررسی آزادی در اینترنت تا تاثیرات اینترنت بر روی حقوق بشر و جنبش‌های اجتماعی پرداخته می‌شود.

در دو روزی که از این کنفرانس سه روزه می‌گذرد، یکی از مهمترین مسائلی که توجه‌ی ویژه‌ای به آن شد، سانسور و فیلترینگی است که توسط وب‌سایت‌هایی مانند یوتیوب و گوگل و… با همکاری دولت‌ها صورت می‌گیرد. علاوه بر این علاقه به ابزارهای دور زدن فیلترینگ و وبگردی به صورت ناشناس از دیگر موضوعاتی بود که در مورد آن بسیار سوال شد. نکته‌ای که در این میان توجه‌ی من را به خود جلب کرد، علاقه‌ی فعالان منطقه‌ی خاورمیانه (ایران، سوریه، مصر و یا یمن) به اینگونه ابزارها بود که می‌توان اینگونه نتیجه گرفت که خاورمیانه یکی از قلب‌های تپنده‌ی فیلترینگ اینترنت در جهان است!

خلاصه‌ی آنچه در کنفرانس آزادی اینترنت گذشت:

– حضور یوگنی موروزوف، اولین فردی که به صورت رسمی و در رسانه‌ها از ناکارآمد بودن «هیستک» خبر داد، جالب توجه بود.

مهدی سحرخیز، فرزند عیسی سحرخیز از کسانی بود که در بخشی از روز اصلی کنفرانس (سه‌شنبه، ۳۰ شهریور) در مورد تاثیر اینترنت بر روی شناخته شدن بیشتر مردم ایران به دنیا سخن گفت.

– عربستان سعودی یکی از کشورهای پیشقدم در فیلترینگ اینترنت است.

– در سال ۲۰۰۷، فیلترینگ اینترنت دچار رشد یکباره و چشمگیری شد.

– آرژانتین مانند چین، نتایج موتورهای جستجو را فیلتر می‌کند، به عنوان مثال مدتی قبل کلمه‌ی «مارادونا» در آرژانتین فیلتر بوده است!

– اختلافات فرهنگی میان کشورها، یکی از بزرگترین مشکلاتی است که وب‌سایت‌هایی مانند یوتیوب و فیس‌بوک برای اعمال فیلتر با آن مواجه هستند.

پی‌نوشت:

عصیان: کنفرانس آزادی اینترنت در بوداپست

نوشتن دیدگاه

اشتباه رسانه‌های معتبر درباره هیستک

یکی از ایرادات بزرگی که همچنان بر روی آن پافشاری می‌کنم، اشتباه فاحش رسانه‌های جهان در پوشش خبرهای مربوط به فیلترشکن «هیستک» بود، اشتباهی که در آن رسانه‌های معتبر مانند یک دستگاه تبلیغاتی تمام عیار برای هیستک و آستین هیپ، تبلیغاتی رایگان را انجام دادند! در نقد این اشتباه فاحش، مطلبی را برای وب‌سایت نیوزبان نوشته‌ام که تا حدودی این بخش از ماجرای فیلترشکن جنجالی هیستک را مورد بررسی قرار داده است:

در قرن ۲۱، رسانه نقش بسزایی در آگاه‌سازی هر جامعه‌ای دارد و به همین دلیل حساسیت‌ها بر روی رسانه‌های نوشتاری، دیداری و شنیداری بیش از پیش شده است. علت این حساسیت‌ها نیز تاثیر رسانه‌ها بر روی ذهنیت هر یک از شهروندان یک جامعه است به گونه‌ای که بسیاری از افراد توسط همین رسانه‌ها راه صد ساله را یک شبه طی می‌کنند. در این میان اشتباهات رسانه‌ای بخشی حساس است که می‌تواند اعتبار یک رسانه را به مقدار بسیار زیادی زیر سوال ببرد که جدیدترین نمونه‌ی آن پوشش خبری وسیع پروژه‌ی «هیستک» است، پروژه‌ای که برای مردم ایران راه‌اندازی شد تا بدون هیچ مشکلی بتوانند در فضای آنلاین به وب‌سایت‌ها، وبلاگ‌ها و هر چه مد نظر دارند مراجعه کنند؛ اما با گذشت بیش از یک سال از این پروژه، مشخص شده است که این پروژه آن چیزی را که ادعا می‌کرده را ارائه نداده و علاوه بر مشکلات امنیتی، هیچگاه در اختیار عموم مردم ایران قرار نگرفته است. هدف این مطلب نیز بیان ایرادات بسیار زیاد رسانه‌های معتبر جهان مانند گاردین، بی‌بی‌سی و صدای آمریکاست که به راحتی گول خبرسازی‌ها و ادعاهای بی‌اساس بنیان‌گذار هیستک را قبول کردند و باعث معروفیت یک شبهی کسی شدند که این روزها مشخص شده است هیچگاه مبدع برنامه‌ی هیستک نبوده است و آن را برنامه‌نویسی نکرده است. ادامه مطلب…

نوشتن دیدگاه

هی‌استک؛ کاهدانی که به آتش کشیده شد

در مورد هیستک بسیار صحبت کرده‌ام، یکی از جامع‌ترین مطالبی که تا کنون درباره‌ی این فیلترشکن دروغین نوشته‌ام را دیروز، وب‌سایت مردمک منتشر کرده است که قسمتی از آن را در زیر می‌خوانید:

«هی‌استک» نام پروژه‌ای بود که تا چند هفته‌ پیش از آن به عنوان ابزار رهایی‌بخش کاربران اینترنت در ایران نام برده می‌شد؛ ابزاری که قرار بود برای مردم ایران باشد اما بعد از حدود یک سال و چند ماه فعالیت، واقعیت‌هایی روشن شد که نام آن را از «پروژه‌ای برای ایران» به «پروژه‌ای برای دیگران» تغییر داد. پروژه‌ای که توسط آستین هیپ به جهانیان و به خصوص ایرانیان داخل ایران معرفی شد تا به صورت آزادانه بتوانند در اینترنت به گشت و گذار بپردازند.

آستین هیپ کیست؟

آستین هیپ (Austin Heap) جوانی ۲۶ ساله ساکن سانفرانسیسکو و متولد ایالت اوهایوی آمریکا و فارغ التحصیل رشته‌ بازاریابی (Marketing) از دانشگاه بنتلی در سال ۲۰۰۶ است. وی تا قبل از سال ۲۰۰۹ هکری ناشناس بود، اما در این سال با پایه‌گذاری «مرکز تحقیقات سانسور» همراه با دنیل کولاسیونه و معرفی پروژه‌ی «هی‌استک» در روزهای بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم در ایران، به شهرتی جهانی رسید.

هی‌استک چیست؟

داستان به وجود آمدن هی‌استک در نوع خودش یک درام ادبی است، درامی که در آن آستین بعد از چند روز خواندن اخبار بعد از انتخابت ایران در توییتر به یک‌باره به فکر ایجاد فن‌آوری می‌افتد که در آن شهروند-روزنامه‌نگاران بتوانند به راحتی فیلترینگ اعمال شده از طرف دولت ایران را دور بزنند و اخبار خود را به راحتی و در عین ناشناسی منتشر کنند.

براساس مطلبی که در گاردین منتشر شده است، هی‌استک حاصل ۷۲ ساعت کار بدون استراحت آستین هیپ و دنیل کولاسیونه است. تلاشی که بعد از بیش از یک سال با سوالات بسیاری با نوعی شکست و توقف مواجه شد.

در توضیح طرز عملکرد هی‌استک به درستی نمی‌توان سخنی گفت، زیرا تاکنون هیچ فردی به طور دقیق از روش کار هی‌استک خبر ندارد و به نوعی می‌توان آن را فناوری کدبسته‌ (closed-source) نامید. علاوه بر این با اینکه آستین هیپ در مصاحبه با بی‌بی‌سی فارسی از توزیع وسیع این فن‌آوری در بین کاربران داخل ایران خبر داده بود، اما براساس تمامی شواهد این فناوری به صورت گسترده منتشر نشده است و تنها در اختیار حدود ۱۰۰ نفر از کاربران داخل ایران قرار گرفته است. ادامه مطلب…

نوشتن دیدگاه

«یا حق»؛ جستجوی بومی، اینترنت ملی

«یا حق» نام موتور جستجویی است که هادی ملک‌پرست، مدیرکل تحقیق و توسعه شرکت فناوری اطلاعات ایران از آغاز فاز مطالعاتی آن خبر داده است. موتور جستجویی که نام «موتور جستجوی ملی» بر آن نهاده‌اند. با انتشار این خبر سوال‌های زیادی در مورد کارکردهای این موتور جستجو به وجود آمده است که مهم‌ترین آن «کاربرد» این موتور جستجو است. با توجه به وجود موتورهای جستجوی قدرتمندی مانند گوگل و یاهو،‌ به چه دلیل مسئولان به فکر تولید و راه‌اندازی موتور جستجوی ملی افتاده‌اند؟

هدف از ایجاد موتور جستجوی ملی

براساس گفته‌ی مدیر کل تحقیق و توسعه شرکت فناوری اطلاعات ایران، مهم‌ترین هدف موتور جستجوی ملی «یا حق» کاهش هزینه‌ها است و از آنجایی که این موتور جستجو در شبکه‌ی ملی اینترنت (اینترانت کشوری) قابل دسترسی است، بدون اتصال به اینترنت می‌توان از آن استفاده کرد. این در حالی است که برای استفاده از موتورهای جستجویی مانند گوگل و یاهو، کاربر باید به شبکه‌ی جهانی اینترنت متصل باشد. ادامه مطلب…

نوشتن دیدگاه

از بهترین وضعیت امنیت در مرزها تا گروگانگیری در سرباز

بعد از ماجرای بمب‌گذاری در مسجد جامع زاهدان، مطلبی تحت عنوان «ادعایی بزرگ اما نادرست- از آرامش کامل شرق ایران تا عملیات انتحاری در زاهدان» نوشتم و در آن از ادعاهای توخالی و نادرست مقامات امنیتی ایران در مورد امنیت در مرزهای شرق کشور انتقاد کردم.

حال آنکه امروز وب‌سایت ندای سبز آزادی از گروگانگیری ۶ نفر در حوالی شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان خبر داد و ساعاتی قبل نیز گروه تروریستی جندالله به صورت رسمی مسئولیت این گروگانگیری را بر عهده گرفت و از پخش تصاویر این عملیات گروگانگیری از طریق شبکه‌های بین‌المللی در روز آینده خبر داد.

این گروگانگیری در حالی از سوی گروه تروریستی جندالله انجام شده که در روز ۲۲ شهریور ۱۳۸۹، جانشین مرزبانی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران از امنیت کامل مرزهای ایران خبر داده بود:

امنیت مرزهای ایران در بهترین وضعیت

جانشین مرزبانی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران گفت: با وجود حضور نیروهای بیگانه و ناامنی برخی کشورهای همسایه؛ ضریب امنیتی مرزهای کشور در بهترین وضعیت قرار دارد.

سردار گراوند با بیان اینکه حضور موثر و مقتدرانه مرزبانان موجب برقراری امنیت کامل در مرزهای کشور شده است تصریح کرد، برقراری امنیت پایدار و باثبات در گستره وسیع مرزهای کشور در شرایطی که در دو کشور همسایه مشکلات امنیتی وجود دارد؛ موجب اقتدار و توانمندی بیش از پیش کشور شده است .

جانشین مرزبانی ناجا گفت: مرزبانان نیروی انتظامی با تلاش شبانه‌روزی وبهره‌گیری از توان نظامی بالا بشدت با هرگونه تهدید و ناامنی در مرزهای کشور برخورد می‌کنند. (منبع)

اما نکته‌ی قابل تامل آن است که این گروگانگیری مانند حادثه‌ی بمب‌گذاری در مسجد جامع زاهدان، در حدود ۷۲ ساعت بعد از سخنان یک مقام امنیتی (جانشین مرزبانی نیروی انتظامی) توسط گروه تروریستی جندالله انجام شده است (۲۵ شهریور ۱۳۸۹) و گویی این گروه تروریستی منتظر سخنان مقامات امنیتی ایران نشسته است تا بعد از ۷۲ ساعت به آن پاسخ بدهد!

پی‌نوشت:

– با تلاش ماموران سپاه پاسداران، ۵ نفر از گروگان‌ها آزاد و یکی از آنها در درگیری بین دو طرف کشته شده است. (بی‌بی‌سی)

نوشتن دیدگاه