خشونت در هر حالتی محکوم است

از دیدگاه من خشونت از سوی هر دولت، رژیم، سازمان و فردی محکوم است و همواره به این جمله اعتقاد دارم که خشونت، خشونت می‌آورد. به همین دلیل است، هنگامی که از حملات تروریستی در استان سیستان و بلوچستان با خبر شدم، در اولین واکنش خودم آن را عملی احمقانه عنوان کردم.

از دیدگاه من، مهمترین و والاترین چیزی که در سراسر جهان وجود دارد، جان انسان است، حال می‌خواهد جان هر کسی باشد؛ جان دشمن من باشد یا جان پدر و مادر من. مهم این است که برای جان انسان‌ها ارزش قائل هستم و برای من کشته شدن یک انسان به اندازه‌ی کشته شدن ۱۰۰ انسان، ناراحت‌کننده است. همانگونه که بارها گفته‌ام، جنگ خوب و بد نمی‌شناسد، در جنگ هیچ کس برنده نیست، و آقای تروریست هم در راهی اشتباه قدم بر می‌دارد.

اما نکته‌ای را آرش کمانگیر عزیز در مورد حادثه‌ی تروریستی چند روز پیش گفته است که به نظر من بسیار مهم است:

اگر سپاه و جندالله را از نظر میزان تاثیرِ من و تو، بعنوان شهروندان ایران، در آنها مقایسه کنیم، جندالله اساسا به رایِ من و تو کاری ندارد، اما سپاه با چند پیچ و خم و سربالایی و سرپایینی، سرش به ساختارهایی وصل می‌شود که رایِ من و تو درشان تاثیر دارد. هرچقدر که این تاثیر کم باشد، از صفر بیشتر است.

و باز هم تاکید می‌کنم که باید من و شما، خشونت را نفی کنیم، تا بتوانیم آن را در جامعه نهادینه کنیم.

نوشتن دیدگاه

لندن، شهری به معنای واقعی آزادی پوشش

پوشش یکی از مسائلی است که نسل من (چه دختر و چه پسر) با آن درگیر بوده و همواره حکومت ایران بر روی این مسئله انگشت می‌گذاشته و می‌گذارد. نمونه‌ی بارز بحث پوشش در ایران را می‌توان با طرح ارتقای امنیت اجتماعی که در تابستان سال گذشته به اجرا درآمد، به یاد آورد. اما پوشش تنها در ایران یک مشکل نیست و در کشورهایی مانند ترکیه و فرانسه نیز پوشش یک مشکل است، به گونه‌ای که براساس قوانین ترکیه، زنان مسلمان نمی‌توانند با پوشش اسلامی وارد مکان‌های دولتی شوند و در فرانسه هم استفاده از هرگونه نشانه‌های مذهبی (مانند حجاب اسلامی) در مدارس، ممنوع شده است.

اما برعکس مثال‌های بالا، لندن شهری است که می‌توان در آن با تمام وجود آزادی پوشش را دید. به طور مثال می‌توان در خیابان آکسفورد، بانویی را دید که با روبند و حجاب کامل در خیابان قدم می‌زند و در عین حال بانویی دیگر را دید که در کنار وی با دامنی کوتاه و پیراهنی یقه‌باز راه می‌رود. این دو بدون هیچ مشکلی از سوی هیچ کس و یا نگاه ویران‌کننده‌ی فردی راه می‌روند و به کارهای روزانه‌ی خود می‌رسند. و یا در دانشگاهی که درس می‌خوانم، در یکی از کلاس‌هایم، یک دختر آفریقایی‌تبار است که با پوشش کامل اسلامی در سر کلاس‌های حاضر می‌شود و در عین حال به راحتی با دیگران گفتگو می‌کند، بدون اینکه کسی با وی برخوردی ناشایست و یا بدی بکند.

به همین دلیل، به نظر من، لندن شهری است که می‌توان به خوبی آزادی پوشش و مذهب را در آن دید.


نوشتن دیدگاه

تعریف جدیدی از وبلاگ و وبلاگ‌نویسی

زمانی که خبر دریافت جایزه‌ی «محمد امین» توسط دلبر توکلی را خواندم، به ناگهان از خنده در حال انفجار بودم، اما خوشبختانه خطر انفجار از کنار گوشم گذشت و توانستم زنده از این مهلکه بیرون بیایم! اما چرا این حادثه‌ی خطرناک برای من رخ داد؟

این حادثه به این دلیل برای من رخ داده است که دیدم سازمان‌های بی‌سواد در کشورهای غربی هم پیدا می‌شوند که هنوز فرق بین وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار را نمی‌دانند! هنوز نمی‌دانند که وبلاگ‌نویس کسی است که به صورت متداوم در وبلاگش می‌نویسد و با دیگران در حال بحث و گفتگو است. البته وبلاگ تاثیرگذار از دید شرکت تامسون رویترز، وبلاگی است که به طور متوسط روزی صفر بازدیدکننده دارد و در روزی که خبر برنده شدن وی اعلام می‌شود، این میزان بازدیدکننده به ۹۲ نفر می‌رسد!

اما یک تعریف جدید نیز شرکت تامسون رویترز از وبلاگ‌نویس ارائه داد که براساس گفته‌ی خانم دلبر توکلی عبارتست از:

من بلاگر مطرحی نبودم و خودم هم از نامزد شدن برای این جایزه خبر نداشتم. علت دریافت این جایزه این بوده که من رابط یکی از افرادی بودم که در جریانات اخیر کشته شده و خبر رو به رسانه‌های بین‌المللی دادم و این طور که اهداکنندگان گفتن، من به همین خاطر این جایزه رو گرفتم. (منبع)

به همین دلیل از این به بعد وبلاگ‌نویسی را باید اینگونه تعریف کنیم:

وبلاگ‌نویس کسی است که خبری را از کسی گرفته و به یک خبرگزاری منتقل می‌کند. وی نباید هیچگونه وب‌سایتی تحت عنوان وبلاگ داشته باشد و اگر هم داشته باشد باید میزان بازدیدکنندگان وی صفر نفر در روز باشد.

این نکته را هم بگویم که به نظر من یکی از افرادی که شایسته‌ی این جایزه بود، وحید آنلاین است که تمام زندگی‌اش را به خاطر وبلاگ‌نویسی و اطلاع‌رسانی بر روی دوشش انداخته است و هم اکنون در یکی از کشورهای دنیا آواره است.

نوشتن دیدگاه

تهران انار ندارد

«تهران انار نداردتهران انار ندارد» نام فیلمی از مسعود بخشی است که چهارشنبه‌ی گذشته در سالن New Theater دانشگاه LSE به نمایش درآمد. این فیلم که در مورد تاریخ ۲۰۰ ساله‌ی تهران است، در عین حالی که به بررسی تاریخی تهران می‌پردازد، چاشنی طنز را با خود دارد و در برخی قسمت‌ها وجهه‌ی طنز فیلم بر وجهه‌ی تاریخی آن می‌چربد.

نکته‌ی جالبی که این فیلم برای من داشت، نکات تاریخی بود که در مورد تهران گفته شد، مانند اینکه تهران در ابتدا یک دهات بوده که کار اغلب مردم آنجا چوپانی بوده است! و ده‌ها نکته‌ی دیگر که می‌توانید با تماشای آن، از آنها اطلاع پیدا کنید.

اما از حاشیه‌های نمایش این فیلم می‌توانم به این نکات اشاره کنم:

– صدور ویزای مسعود بخشی در کمتر از ۴۸ ساعت! و زمانی که این نکته را مجری برنامه گفت، تمام تماشاگران خندیدند و مسعود بخشی هم در واکنش به این حرکت تماشاگران، شگفتی خودش را از اهمیت گرفتن ویزا در کمتر از ۴۸ ساعت نشان داد.

– مسعود بهنود، عنایت فانی و حمیدرضا صدر (کارشناس فوتبال) در این نمایش حاضر شده بودند.

– تعداد تماشاگران بسیار زیاد بود به گونه‌ای که عده‌ای پشت درهای بسته ماندند و نتوانستند این فیلم را تماشا کنند.

در نهایت این نکته را به ایرانیانی که در لندن و یا حومه ساکن هستند، یادآوری می‌کنم که سلسله برنامه‌هایی تحت عنوان Transit Tehran: Art and Documentary in Iran در دانشگاه LSE برگزار می‌شود که نمایش فیلم «تهران انار ندارد» از همین سری برنامه‌ها است. برنامه‌های دیگری که در پیش است عبارتند از:

دوشنبه، ۱۹ اکتبر: سخنرانی با موضوع «ایران جوان: تصاویر، سیاست‌ها و داستان‌ها» در Wolfson Theater

چهارشنبه، ۲۱ اکتبر: نمایش دو فیلم مستند به نام‌های «آیت‌الله آنلاین» و «شمارش معکوس» در New Theater

این برنامه‌ها تماما رایگان هستند و تنها شرط حضور در آنها داشتن صندلی برای نشستن است. به همین دلیل کمی زودتر در محل برنامه‌ها حاضر شوید و صندلی بگیرید تا مشکلی برای شرکت شما پیش نیاید.

نوشتن دیدگاه

بخش جدید: پیشنهادات من

چند روزی است که بخش جدیدی با عنوان «پیشنهادات من» را به صفحات وبلاگ اضافه کرده‌ام که می‌توانید کتاب‌ها، سی‌دی‌ها و هر چیز دیگری را که خریده‌ام را در آن مشاهده کنید. برای شروع هم، فعلا دو کتاب پیشنهاد کرده‌ام که یکی از آنها کتاب «The Human Story» است که در حال خواندن و نوشتن خلاصه‌ای از فصل‌های آن در وبلاگ هستم.

خلاصه‌ی کلام آنکه هر از چند گاهی به این بخش سر بزنید تا شاید چیز بدرد بخوری که به کارتان بیاید در آن یافتید. در ضمن این نکته را هم یادآوری کنم که اگر از اینترنت کم‌سرعت استفاده می‌کنید، برای باز شدن صفحه کمی صبر کنید، در غیر این صورت صفحه‌ای خالی مشاهده خواهید کرد!

نوشتن دیدگاه