ندای امروز

دنیل سوئلو (Daniel Suelo)، بلاگری ۴۸ ساله است که از سال ۲۰۰۰، بدون یک پنس، زندگی می‌کند! به همین دلیل به عنوان بلاگری در دنیا شناخته می‌شود که کمترین گازهای گلخانه‌ای را تولید می‌کند. اما ماجرای این سبک زندگی وی از کجا شروع شده است؟

دنیل، زمانی که در اکوادور کار می‌کرده است، می‌بیند که زندگی‌های سنتی چگونه توسط پول دچار تغییر می‌شوند و اعتیادهایی مانند اعتیاد به تلویزیون، چگونه رژیم‌های ناسالمی را وارد زندگی مردم می‌کنند. وقتی با این شرایط مواجه می‌شود، تصمیم می‌گیرد زمانی که به خانه‌اش برمی‌گردد، شغل و خانه‌اش را ترک کند و به غاری برای زندگی برود؛ و دقیقا همین کار را انجام می‌دهد! در این بین، وی برای گذران زندگی، به شکار و ماهیگیری می‌پردازد و برای مطالعه و به روز کردن وبلاگش از کتابخانه‌ی عمومی استفاده می‌کند.

حالا به نظر شما، نمی‌توان بدون یک ریال زندگی کرد؟

اگر دوست دارید در این مورد بیشتر بخوانید، می‌توانید به اینجا مراجعه کنید.

زمانی که خبر دریافت جایزه‌ی «محمد امین» توسط دلبر توکلی را خواندم، به ناگهان از خنده در حال انفجار بودم، اما خوشبختانه خطر انفجار از کنار گوشم گذشت و توانستم زنده از این مهلکه بیرون بیایم! اما چرا این حادثه‌ی خطرناک برای من رخ داد؟

این حادثه به این دلیل برای من رخ داده است که دیدم سازمان‌های بی‌سواد در کشورهای غربی هم پیدا می‌شوند که هنوز فرق بین وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار را نمی‌دانند! هنوز نمی‌دانند که وبلاگ‌نویس کسی است که به صورت متداوم در وبلاگش می‌نویسد و با دیگران در حال بحث و گفتگو است. البته وبلاگ تاثیرگذار از دید شرکت تامسون رویترز، وبلاگی است که به طور متوسط روزی صفر بازدیدکننده دارد و در روزی که خبر برنده شدن وی اعلام می‌شود، این میزان بازدیدکننده به ۹۲ نفر می‌رسد!

اما یک تعریف جدید نیز شرکت تامسون رویترز از وبلاگ‌نویس ارائه داد که براساس گفته‌ی خانم دلبر توکلی عبارتست از:

من بلاگر مطرحی نبودم و خودم هم از نامزد شدن برای این جایزه خبر نداشتم. علت دریافت این جایزه این بوده که من رابط یکی از افرادی بودم که در جریانات اخیر کشته شده و خبر رو به رسانه‌های بین‌المللی دادم و این طور که اهداکنندگان گفتن، من به همین خاطر این جایزه رو گرفتم. (منبع)

به همین دلیل از این به بعد وبلاگ‌نویسی را باید اینگونه تعریف کنیم:

وبلاگ‌نویس کسی است که خبری را از کسی گرفته و به یک خبرگزاری منتقل می‌کند. وی نباید هیچگونه وب‌سایتی تحت عنوان وبلاگ داشته باشد و اگر هم داشته باشد باید میزان بازدیدکنندگان وی صفر نفر در روز باشد.

این نکته را هم بگویم که به نظر من یکی از افرادی که شایسته‌ی این جایزه بود، وحید آنلاین است که تمام زندگی‌اش را به خاطر وبلاگ‌نویسی و اطلاع‌رسانی بر روی دوشش انداخته است و هم اکنون در یکی از کشورهای دنیا آواره است.

یکی از بهترین نکاتی که وبلاگ و وبلاگ‌نویسی برای من داشته است، آشنایی با افرادی بوده است که شاید در دنیای حقیقی پیدا کردن آنها بسیار مشکل باشد. من از طریق همین وبلاگ دوستان صمیمی مانند صالح آرا، نیما اکبرپور و آرش آپادپور را پیدا کرده‌ام که فکر می‌کنم به سختی بتوان دوستانی مانند این سه را در دنیای واقعی پیدا کرد.

خلاصه آنکه اگر وبلاگ و بلاگ‌نویسی را جدی بگیرید، چیزهایی را بدست خواهید آورد که شاید در گذشته برای بدست آوردن آنها باید سال‌ها تلاش می‌کردید. وبلاگ از دید من مانند یک کاتالیزور است که سرعت و میزان پرش افراد را از یک سکو به سکوی دیگر چندین برابر می‌کند.

اما پنج وبلاگی که می‌خواهم معرفی کنم، وبلاگ‌های آنچنان شناخته‌ای نیستند، اما به نظر من وبلاگ‌هایی هستند که ارزش خواندن و وقت گذاشتن را دارند:

۱- هندونه: یکی از بهترین وبلاگ‌هایی که به کار ترجمه‌ی اخبار در همه‌ی زمینه‌ها در وبلاگستان فارسی می‌پردازد، وبلاگ هندونه است. این وبلاگ با آنکه مدت زیادی از کار آن نمی‌گذرد اما به نظر من یکی از وبلاگ‌هایی است که گلچین اخبار وب‌سایت‌های مختلف را شامل می‌شود.

۲- کافه وطن: وبلاگ روزنامه‌نگاری به نام بهنام صابرنعمتی است که بیشتر در مورد مسائل سیاسی می‌نویسد و هر از چند گاهی هم به خبرگزاری‌های مختلف گیر می‌دهد!

۳- روزنامه‌نگار اصفهانی: نویسنده‌ی این وبلاگ، دختر خانمی از اصفهان به نام نفیسه است که به همه گونه مسائل از دید روزنامه‌نگاری می‌پردازد.

۴- مسعود بُربُر: همانگونه که از نام وبلاگ مشخص است، نویسنده‌ی این وبلاگ مسعود بُربُر است. وی از تهران بلاگ می‌کند.

۵- چار دیواری: این وبلاگ را پوریا عرب می‌نویسد که از عاشقان سینه‌چاک مجله‌ی کارگاهی زیگزاگ است. وی در وبلاگش به دستچینی از مطالب خبرگزاری‌های مختلف همراه با تحلیل‌های خودش می‌پردازد.

Technorati Tag: Blog Day 2009