صدای من را از ایران میشنوید!
به روز شده: امروز اول آوریل است و این مطلب دروغ اول آوریل بود! هر چند که جدای از بخش حضور من در تهران، به تک تک کلمات این مطلب اعتقاد کامل دارم.
در روز ۲۵ تیر ماه ۱۳۸۸ در ساعت ۸ بامداد به وقت ایران، تهران را به مقصد لندن با هدف ادامهی تحصیل ترک کردم. در این مدت تجربههای زیادی کسب کردم که به جرات میتوانم بگویم که اگر در ایران بودم، هرگز آنها را بدست نمیآوردم. تجربههایی مانند غم غربت، دوری از خانواده، زندگی در بین انسانهایی که فرهنگ و زبان آنها برایم بسیار غریب بود و هزاران مورد دیگر…
حال آنکه امروز بعد از گذشت بیش از ۱٫۵ سال از زندگی در غربت به ایران برگشتهام. به کشوری که در آن این وبلاگ فیلتر است، فیلترینگ اینترنت بیداد میکند، نهایت سرعت اینترنت در آن برای منِ کاربر خانگی ۱۲۸ کیلوبیت در ثانیه است و هزاران مورد دیگر که در مورد آنها حرف خواهم زد. اما با تمام اینها، هم اکنون که این مطلب را برای شما مینویسم، در وطن هستم، وطنی به نام ایران و شهری به نام تهران! شهری که چند روزی در آن خواهم بود و سپس به مکانی که در آن ۲۳ سال زندگی کردهام یعنی زاهدان خواهم رفت.
به همین دلیل باید بگویم: «صدای من را از ایران میشنوید، کشوری که وطن هر ایرانی است و خواهد بود.»
سال ۱۳۸۹ و به عبارتی دههی ۸۰ خورشیدی نفسهای آخر را میزند و تا دقایقی دیگر به پایان خواهد رسید. بسیاری این روزها به فکر مسافرت و تفریح هستند، به فکر رفتن به مکانی که هوایی تازه تنفس کنند و این شور چنان است که بازی «
صدای سال جدید خورشیدی و پایان دههی ۸۰ هر روز بلندتر میشود، دههای که ابتدایش با موجی از وبلاگنویسی شروع شد و انتهاش با موجی از شبکههای اجتماعی در حال به پایان رسیدن است و براساس همین دو موج از دید من این دهه، دههی خیلی خوبی بوده است چون با اوج شروع شد و با اوج در حال رسیدن به خط پایان است.
