بازی وبلاگی- شادگویی شبانه
«شادگویی شبانه» بازی وبلاگی است که صادق جم آن را شروع کرده است و برای شرکت در آن تنها یک قانون وجود دارد و آن این است که مطلبی شاد بنویسید. این متن نباید حتما در وبلاگ باشد و میتواند در توییتر، فرندفید و هر جای دیگری در این فضای مجازی که جایی برای تایپ چند کلمه باشد، کافی است.
از دید من صحبت کردن از شادی خیلی سختتر از صحبت کردن در مورد غم است! زیرا برای شادی باید بهانهای بزرگ داشته باشیم اما برای غمگین شدن تنها یک بهانهی کوچک کافی است. به همین دلیل نوشتن متنی که شادی در آن باشد، سخت است زیرا در این روزها ایجاد یک لبخند بر لبان یک انسان کار آسانی نیست.
اما اگر بخواهم از شادی بگویم، باید از لحظهای بگویم که فرودگاه امام خمینی تهران را به مقصد لندن ترک کردم و لبخند را بر لبان پدر و مادرم دیدم. لبخندی که تا آخر عمر به یاد خواهم داشت؛ لبخندی که باعث شده است تمام سعی خودم را در زندگیام بکنم تا در راه درست از دید خودم قدم بردارم. راهی که در طول دوران زندگیام بارها توسط عدهای به سخره گرفته شد، هر چند که سخرهکنندگان در نهایت از کردهی خود پشیمان شدند!
اما بهترین لحظه در طول بیش از ۱٫۵ سالی که در لندن بودهام، لحظهای بوده است که پروانه بعد از ۶ ماه دوری از ایران به بریتانیا آمد و من و او به صورت رسمی زندگی مشترک خود را شروع کردیم.
در نهایت بد نیست به این نکته اشاره کنم که تا زمانی که خبرگزاریهای ایران در حال کار هستند، میتوان با خواندن بسیاری از اخبار و گرفتن گاف از آنها، شادیهایی چند دقیقهای را برای خودمان ایجاد کنیم!
