از آخرین مطلبی که در ندای امروز نوشتهام، حدود دو ماه میگذرد! دو ماهی که ماجراهای بسیاری داشته است؛ ماجراهایی از مشغلههای درسی گرفته تا مشغلههای کاری و زندگی خصوصی. خلاصه، با اینکه در اینجا چیزی نمینوشتم، اما همواره به اینجا سر میزدم، به این دلیل که ندای امروز بخشی از زندگی من است و بدون این وبلاگ من چیزی را کم دارم! اما بعد از این غیبت بلند، میخواستم مطلبی در مورد سانسور در اینترنت بنویسم، ولی بنا به دلایلی تصیم گرفتم که از تجربهی آکادمیک در بریتانیا بنویسم.
زمانی که به بریتانیا آمدم، از سیستم آموزشی این کشور هیچ ایدهای نداشتم و ورود به کلاسهای درس برایم یکی از وحشتناکترین اتفاقاتی بود که میتوانست در بدو ورود من به بریتانیا و لندن بیافتد. هم اکنون که این مطلب را مینویسم حدود ۹ ماه است که در لندن هستم و دو امتحان نیز تا کنون دادهام. دو امتحانی که تقاوت آنها با اکثر امتحاناتی که در ایران دادهام از زمین تا آسمان است! برای درک این تفاوت، دو سیستم آموزشی که تا کنون من تجربه کردهام را کنار هم مینویسم و در نهایت تصمیمگیری و نتیجهگیری را بر عهدهی شما میگذارم.
هدف من از نوشتن این مطلب، بحث در مورد موضوع این مناظره نیست، بلکه نشان دادن تاثیر یک مجری حرفهای در مناظره است که چگونه میتواند بیطرفی در یک مناظره را رعایت کند و به قولی نقش هویج را نداشته باشد! این فرد کسی نیست جز، «تیم سباستین (Tim Sebastian)»، مجری برنامهی The Doha Debates. اما چرا؟
تیم سباستین در این مناظره بارها از ادامهی صحبت نوریزاده و مرندی جلوگیری کرد و از آنها برای حرفهایشان خواستار مدرک شد که برای من این کار وی بسیار جذاب بود، چون با چنان قاطعیتی با حرفهای خارج از بحث برخورد میکرد، که هیچ یک از مهمانان اعتراضی نمیکردند. خلاصه آنکه این مناظره را از دست ندهید و اگر آن را تاکنون تماشا نکردهاید، حتما برای یک بار هم که شده، تماشایش کنید.
پ.ن. به نظر من برندهی این مناظره تنها و تنها مجری برنامه، تیم سباستین بود.
تجربهی این سه ماهی که در لندن بودهام یک نکته را به من ثابت کرده است و آن این است که درسخوانتر و پر مطالعهتر از ایرانیها در اروپا نمیتوان پیدا کرد!
شاید از خودتان بپرسید که چطور ممکن است که در مدت سه ماه زندگی در لندن، به این نتیجه رسیده باشم و چطور ممکن است که بدون سفر به کشورهای دیگر اروپایی اینگونه نتیجهگیری کردهام؟! برای پاسخ به این سوالات، تنها به گفتن یک خاطره از کلاس زبانی که در ماه سپتامبر میرفتم، اشاره میکنم و نتیجهگیری را بر عهدهی خودتان میگذارم:
یک روز در کلاس زبانی که همکلاسیهایی از کشورهای یونان، اسپانیا، عربستان، سوریه و چین داشتم و هیچ کدام از آنها در رشتههای مهندسی درس نخوانده بودند و اکثرشان در اقتصاد و حقوق مدرکی داشتند، بحث بر سر مطالعه و درسخواندن شد که یکباره استاد کلاس برگشت و از من پرسید: «چرا ایرانها اینقدر درسخوان هستند؟» من که از این سوال شکه شده بودم، بعد از چند دقیقه برایش توضیح دادم که فرهنگ ایران، فرهنگ درسخواندن است و مهم خواندن درس است آن هم در رشتههای مهندسی و پزشکی! در این بین به یکباره یکی از همکلاسیهایم که از یونان بود گفت: «من تمام ایرانیهایی را که میشناسم، شدیدا درسخوان هستند و دائم مطالعه میکنند و مثل اینکه ایرانیها یک ژن (مرض) خواندن دارند!»
علاوه بر این خاطره این نکته را هم باید بگویم که برای جوانان بریتانیا دو چیز بسیار مهم است: ۱) فوتبال ۲) کلوب شبانه. و بیشتر وقتشان را با این دو پر میکنند و برایشان چیزهای دیگر، اهمیت کمتری دارد. به همین دلیل ای ملتی که در ایران هستید، خودتان را دستکم نگیرید، چون واقعا جایگاه علمی ایران در جهان، جایگاه فوقالعادهای است.
مدتی قبل مهدی جامی عزیز، نظر برخی از دوستان از جمله من را در مورد یکی از خبرهای واحد مرکزی خبر با عنوان «امارات؛ کانون قاچاق زنان در جهان» را خواست. من هم نقدی بر این خبر نوشتم که دیدم بد نیست این نقد را در وبلاگ نیز قرار بدهم.
خبر اصلیای که واحد مرکزی خبر آن را با کمی دستکاری، منتشر کرده است را میتوان در این لینک خواند. براساس این لینک میتوان ایرادات زیر را بر خبر واحد مرکزی خبر گرفت:
۱- در خبر الجزیره حرفی از میزان درآمد سالیانهی قاچاق انسان به میان نیامده است و در ضمن خبر الجزیره در مورد قاچاق انسانها صحبت شده است، نه قاچاق زنان؛ در نتیجه تیتر خبر کاملا اشتباه است.
۲- منبع اعلام شده در خبر الجزیره وزارت امور خارجهی آمریکا است نه سازمان ملل.
۳- در ادامهی خبر الجزیره، با یکی از قربانیان قاچاق انسان در دبی مصاحبه شده است، در صورتی که در خبر واحد مرکزی این مصاحبه به عنوان اصل خبر در نظر گرفته شده است و در نتیجه به عنوان لید و تیتر استفاده شده است.
۴- در خبر الجزیره از ۱۷۰ کشور جهان نام برده شده است که برنامه و کار کافی برای مقابله با قاچاق انسان نکردهاند و امارات متحدهی عربی یکی از این ۱۷۰ کشور است، در صورتی که در خبر واحد مرکزی حبر این امر کاملا نادیده گرفته شده است.
۵- براساس گزارشی هم که وزارت امور خارجهی آمریکا منتشر کرده است، بیشتر قاچاق انسان با دو هدف جنسی و کار اجباری صورت میگیرد و بیشترین قربانیان را زنان تشکیل میدهند. در این گزارش، کشورهای جهان به سه رده تقسیمبندی شدهاند (این لینک را ببینید): فعال در جلوگیری از قاچاق انسان، در حال تلاش برای مبارزه با قاچاق انسان، و کشورهایی که کار چندانی صورت نمیدهند. در ردهی اول کشورهایی مانند بریتانیا، استرالیا، کره جنوبی و ایتالیا قرار دارند. اما در دستهی سوم که بدترین دسته است، کشورهایی مانند ایران، مالزی، عربستان سعودی و سوریه قرار دارند و نکتهی جالب این است که در این گروه اثری از امارات متحدهی عربی نیست! و برعکس گزارش واحد مرکزی خبر، امارات متحدهی عربی در دستهی دوم قرار دارد که همین نکته نشان دهندهی این است که امارات متحدهی عربی وضعیت بهتری از نظر کنترل قاچاق انسان نسبت به ایران دارد. بنابرین تیتر خبر واحد مرکزی خبر کاملا اشتباه است.
۶- براساس دستهبندی وزارت امور خارجهی آمریکا، نمیتوان بهترین و بدترین کشورهای جهان را در زمینهی قاچاق انسان مشخص کرد و تنها میتوان به صورت کلی آنها را با هم مقایسه کرد.
