ندای امروز

آقای تروریست،

می‌دانم زبان گفتمان تو، تنها و تنها کشتن انسان‌ها و کودکان مظلوم است، اما خوشبختانه روش گفتمان من مانند تو نیست و من تنها و تنها با قلمم با تو صحبت می‌کنم. آقای تروریست برای من سوال پیش آمده است که گناه این دختر معصوم که باید هم اکنون در آغوش مادرش می‌بود، چیست؟ گناه وی چیست که باید قربانی افکار مرتجع تو باشد؟

آقای تروریست،

برای من سوال است که گناه این سه کودکی که در هنرنمایی تو کشته شده‌اند، چه بوده است؟ آیا تا به حال فکر کرده‌ای که این کودکان هنوز فرق خوب و بد را نمی‌دانند؟ آیا تا به حال فکر کرده‌ای که کشتن انسان‌های بی‌گناه تو را به بهشت نمی‌برد؟ در ضمن این بهشت تو، چگونه بهشتی است که کلید راهیابی به آن کشتن انسان‌هاست؟

آقای تروریست،

خیلی دوست دارم که تو را اعدام نکنند و حکم حبس ابد برایت ببرند، می‌دانی چرا؟ به این دلیل دوست دارم این کار را بکنند تا برای رفتن به بهشتی که در مغزت داری سال‌های سال لَه‌لَه بزنی تا در این راه پوچ موهایت سفید شود.