به احترام پدر و مادری که باید برایشان تمام قد خم شد
بعضی تصاویر را زمانی که مشاهده میکنیم نباید در مورد آنها حرف بزنیم و فقط باید تماشا کنیم، تماشا کنیم که چگونه مادر و پدری بخشش را در عمل و نه در شعارهای توخالی که این روزها گوش آدمی را کر میکند، نشان میدهند.
این مادر و پدر را باید الگوی جامعه کرد، الگوی جامعهای که مردم آن برای تماشای اعدام دست به موبایل و دوان دوان به محل اجرای اعدام میروند تا با موبایلهایشان تصویر جان دادن یک انسان را ضبط کنند تا شاید در فردا روزی با ذوق به بغل دستی خود بگویند بیا و صحنهی اعدام فلانی را ببین.
این مادر و پدر را باید الگو کرد، همانگونه که باید آمنه بهرامی را الگوی جامعه کرد و از آنها درس زندگی گرفت، درس زندگی که به عینه دیده میشود نه درسی که…
خلاصه آنکه به احترام این پدر و مادر من تمام قد در مقابل آنها خم میشوم و بدون یک کلام حرف اضافه به بزرگی آنها حسادت میکنم. بزرگیای که در جامعهی ایران کمیاب است، بزرگیای که نه با قدرت بدست آمده و نه با ثروت… درود بر شما و روح فرزندتان که اینگونه پدر و مادری دارد.
