پرده‌ی اول: آموزش زبان‌های خارجی یکی از ویژگی‌های مبلغان دینی است و با استقبال شدید غربی‌ها به سمت اسلام و همچنین افول اسلام‌ستیزی، باید سرمایه‌گذاری حوزه‌ی علمیه را بیشتر به سمت مجازی و فعالیت در بخش‌های خارجی معطوف کرد و با انعکاس اخبار، مقالات و دل‌نوشته‌های خود، مخاطبان را به سمت اسلام معطوف کنند. (حجت الاسلام مصطفی اسماعیلی، مدیر رسانه معاونت تبلیغ مرکز مدیریت حوزه‌های‌ علمیه تهران- منبع)

پرده‌ی دوم: هجمه‌ی زبان انگلیسی در ایران آثار مخربی دارد؛ تحقیر زبان فارسی، تحقیر ایرانیان است و با سوق دادن تمامی کلاس‌ها در دانشگاه‌ها و لزوم تدریس و فراگیری زبان انگلیسی، زبان فارسی تحقیر می‌شود. (غلامعلی حداد عادل، رییس کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی- منبع)

یک سوال: یادگیری زبان انگلیسی مضر است یا مفید؟!

وبلاگ و وبلاگ‌نویسی یکی از پدیده‌های بوده است که بدون شک بر روی فضای اجتماعی و سیاسی ایران تاثیر بسیاری داشته است. برای اثبات این حرف نیز می‌توان به آمار وبلاگ‌های فیلتر شده توسط دولت ایران اشاره کرد. اما بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته، وبلاگ‌نویسی در کنار جنگ نرم، به یکی از بحث‌های مورد علاقه‌ی مسئولین ایران تبدیل شد به گونه‌ای که یکی از مسئولین در صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، وبلاگ‌نویسی را یک وظیفه و تکلیف شرعی هر شیعه اعلام کرد! در مطلبی با عنوان «وبلاگ، ضرورتی برای هر شیعه» که مدتی قبل در آزاد سایبر منتشر شده است، به بررسی این سخنان پرداخته‌ام.

بحث‌های مانند «ضرورت تسخیر فضای مجازی توسط نیروهای ارزشی»، تشکیلاتی نظیر «ارتش سایبری» و مفاهیمی همچون «جنگ نرم» پس از انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته به یک‌باره‌ با فشاری محسوس وارد عرصه سیاسی در ایران شدند، ورد زبان مقامات جمهوری اسلامی شدند و در کانون توجه مسئولان قرار گرفتند.

پی‌آمد این اتفاق تنها ایجاد ارتشی به نام «ارتش سایبری ایران» نبود؛ در فضای وبلاگستان فارسی هم اثرات این نگرش کاملا محسوس و ملموس است و می‌توان وبلاگ‌های بسیاری را مشاهده کرد که زمان زیادی از تولدشان نگذشته، اما به کپی کردن مطالب وب‌سایت‌های حامی دولت و جنبش سبز می‌پردازند.

در آخرین نمونه‌ از سخنان مسئولان ایران، می‌توان به دیدگاه معاون رسانه مجازی سازمان صدا و سیما، لطف‌الله سیاهکلی اشاره کرد که داشتن وبلاگ برای هر شیعه را ضروری دانسته است. وی در سخنانی که توسط خبرگزاری فارس منتشر شده، به نکات بسیار مهمی اشاره کرده است که توجه به آنها می‌تواند برخی از حقایق وب فارسی و همچنین جنگ نرم را روشن کند. ادامه مطلب…

حدود یک ماه پیش خبری مبنی بر افتتاح دانشنامه‌ی جنگ نرم بر روی خبرگزاری‌های مختلف قرار گرفت. خبری که در آن هیچ لینکی از این دانشنامه وجود نداشت و تمامی خبرگزاری‌ها این خبر را از یک منبع مشخص کپی کرده بودند. براساس همین خبر، در همان زمان مقاله‌ای را برای مردمک تحت عنوان «دانشنامه‌ها: ابزارهای تازه جنگ نرم» نوشتم و در آن به بررسی این دانشنامه پرداختم:

واژه‌ «جنگ نرم» با به وجود آمدن مرکز بررسی جرائم سازمان یافته (گرداب) که یکی از مراکز وابسته به فرماندهی پدافند سایبری سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، به ادبیات سیاسی ایران راه پیدا کرد.

واژه‌ای که معادل دقیق انگلیسی برای آن وجود ندارد و می‌توان آن را واژه‌ای ساخته شده توسط مسئولین ایران دانست؛ زیرا آنچه در شبکه‌ جهانی اینترنت توسط جهانیان برای تاثیرگذاری بر روی دیگر کشور استفاده می‌شود، استفاده‌ رسانه‌ای از اینترنت است که از آن با عنوان Soft Power یاد می‌شود نه یک جنگ از نوع نرم؛ به همین دلیل می‌توان جنگ نرم را واژه‌ای نادرست دانست که این روزها مورد به میزان بسیار زیادی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

با این مقدمه به بررسی وب‌سایت جدیدی با نام «دانشنامه آزاد جنگ نرم» که توسط محمود احمدی‌نژاد در روز ۳ آبان از آن پرده‌برداری شد، می‌رویم. ادامه مطلب…

ماجرای قتل یک انسان در میدان کاج تهران، یکی از خبرهایی بود که در هفته‌های اخیر در مورد آن بسیار صحبت شده است. از اینکه چرا در میان آن جمعیت تماشا کننده یک نفر برای نجات آن جوان قدم برنداشته، یا آنکه چرا پلیس برای کنترل اوضاع و نجات قربانی کاری انجام نداده است.

علاوه بر این، پس از ظهور پدیده‌ای به نام شهروند- روزنامه‌نگار، این سوال پیش آمده است که مردم برای انتشار تصاویر حوادثی مانند قتل میدان کاج تا چه حد می‌توانند مشغول ضبط کردن تصاویر برای انتشار در خبرگزاری‌ها و یا شبکه‌های اجتماعی باشند و تا چه حد باید به فکر نجات جان انسان درگیر در آن حادثه باشند؟

این سوالات که در روزنامه‌نگاری از آن به عنوان «اخلاق روزنامه‌نگاری» یاد می‌شود، باعث شده است که سوال بزرگ‌تری مطرح شود: «در حادثه‌ای که جان یک یا چند انسان در خطر است، به چه میزان خبرنگار یا روزنامه‌نگار باید به گزارش آن حادثه بپردازد و به چه میزان باید تلاشی برای نجات جان آنها بکند؟

پاسخ به این سوال آسان نیست، زیرا نیاز به پارامترهای زیادی است که اساتید این زمینه باید در این مورد نظر بدهند، اما از دیدگاه من ویدئوی زیر تا حدودی می‌تواند پاسخ به این سوال را بدهد، ویدئویی با نام «یک صدم ثانیه»:

لینک مستقیم ویدئو

پرده‌ی اول: یک پایگاه خبری از بازی کردن لیلا اوتادی در نقش ندا آقا سطان خبر می‌دهد؛ تنها چند ساعت بعد از انتشار این خبر فحش‌هایی نیست که به این بازیگر داده نشود. فحش‌هایی که من و توی وبلاگ‌نویس با شنیدن آنها عرق شرم بر پیشانی‌مان نقش می‌بندد! فحش‌هایی که تنها و تنها به دلیل آنکه یک بازیگر مخالف آنچه من و تو فکر می‌کنیم، انجام داده است (هر چند بعدا این خبر تکذیب شد)، نثار او می‌شود.

پرده‌ی دوم: ویدئوی فحاشی دو بیننده‌ی برنامه‌ی نوبت شما در تلویزیون بی‌بی‌سی را می‌بینم؛ می‌بینم که چگونه دو بیننده فحش‌هایی رکیک از دهانشان خارج می‌شود، فحش‌هایی که گفتن آنها در خفا هم شرم‌آور است! فحش‌هایی که تنها دلیلش انتقاد از مخالف من و تو است!

لینک مستقیم ویدئو

نتیجه‌گیری: من و تو همچنان یاد نگرفته‌ایم که از مخالف و دشمن‌مان با متانت و ادب انتقاد کنیم و تنها روش انتقاد از مخالف را در دادن فحش‌های رکیک می‌دانیم، فحش‌هایی که از هر دیدگاه و مسلکی مورد پذیرش نیست.

قبلا در مورد فیلتر شدن وب‌سایت خاتمی صحبت کرده بودم؛ اما در آخرین اقدام کمیته‌ی مبارزه با مصادیق مجرمانه، وب‌سایت باران که متعلق به بنیاد باران است و توسط سید محمد خاتمی بنیان‌گذاری شده است نیز به لیست وب‌سایت‌های فیلتر شده پیوست. این اقدام واکنش‌های بسیاری را با خود داشت اما یکی از واکنش‌هایی که ذهن من را به خود مشغول کرد، سخنان آقای قدرت‌الله علیخانی، عضو شورای مرکزی فراکسیون خط امام (ره) مجلس بود:

عضو شورای مرکزی فراکسیون خط امام (ره) مجلس با بیان اینکه فیلترینگ سایت خاتمی انعکاس خارجی خوبی برای نظام نخواهد داشت، گفت: وزیر ارشاد و معاون مطبوعاتی‌اش اهمیتی برای آزادی بیان در ایران قائل نیستند.

قدرت الله علیخانی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام (ره) مجلس، «پارلمان نیوز» وزارت ارشاد را مسئول فیلترینگ سایت شخصی سید محمد خاتمی رئیس جمهور سابق کشورمان دانست و گفت: این اقدامی ناپسند و خلاف قانون اساسی کشور است و انعکاس داخلی و خارجی خوبی برای نظام نخواهد داشت.

نماینده اصلاح طلب مردم قزوین، آبیک و البرز در مجلس شورای اسلامی با انتقاد از عملکرد وزارت ارشاد گفت: احساس من بر این است که آقای حسینی کاره‌ای نیست و از خود اختیاری ندارد .

عضو شورای مرکزی فراکسیون خط امام گفت: برخوردهایی که در دوره رامین با مطبوعات کشور شده است در هیچ دوره‌ای سابقه نداشته است.

عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس با بیان اینکه فکر نمی‌کنم دادگستری حساسیتی روی سایت آقای خاتمی داشته باشد تصریح کرد: این رامین  است که شمشیری برداشته و به جان مطبوعات و آزادی بیان در ایران افتاده است. (منبع)

با خواندن خبر بالا چند سوال برای من پیش آمد:

۱- اگر فیلتر شدن وب‌سایت شخصی سید محمد خاتمی و بنیاد باران ناپسند است، چرا آقای خاتمی و وزیر دولت وی در اوایل دهه‌ی ۸۰ شروع به فیلتر کردن وب‌سایت‌ها و وبلاگ‌های مختلف کردند؟ چگونه است که فیلتر شدن وب‌سایت آقایان ناپسند است، اما فیلتر شدن وبلاگ من بسیار خوب و پسندیده است؟!

۲- قانون اساسی تعریف شده در دید آقایان چگونه است که فیلتر شدن وب‌سایت آقای خاتمی و بنیاد باران بر خلاف آن است، اما فیلتر شدن وبلاگ حسین درخشان و یا هزاران وبلاگ دیگر بر خلاف آن نیست؟ مگر غیر از این است که قانون اساسی کشور برای تمامی افراد یک جامعه یکسان است؟!

۳- اگر آقای علیخانی نگران انعکاس‌های داخلی و خارجی پدیده‌ی فیلترینگ است، باید به ایشان گوشزد کرد که در دوره‌ی ریاست جمهوری آقای خاتمی بسیاری از فعالان وب در این مورد نوشتند و گفتند، اما نه تنها گوش شنوایی نبود، بلکه آقای خاتمی در سازمان ملل حقایق فیلترینگ ایران را کتمان کرد!

در نهایت باز هم به این نکته تاکید می‌کنم که تمام مسئولیت هر آنچه بر سر وب فارسی و فضای آنلاین می‌آید متعلق به دولت دکتر محمود احمدی‌نژاد نیست و آقای خاتمی نیز در آن سهم بسزایی دارد.

برای دیدن تصویر بزرگتر، بر روی عکس کلیک کنید.

زمانی که من و تو وبلاگ می‌نویسیم، باید این نکته را به یاد داشته باشیم که در برابر هر مطلبی که منتشر می‌کنیم، مسئول و در برابر مخاطبانمان پاسخگو هستیم. این اصل این نکته را به من و تو ثابت می‌کند که هر مطلبی را قبل از انتشار، از نظر درستی بررسی کنیم و سپس بر روی دکمه‌ی «Publish» و یا «انتشار» کلیک کنیم.

این دو خط بالا را گفتم تا به گاف خبری «طلبه بلاگ» اشاره کنم، گافی که نشان می‌دهد منتشر کننده‌ی خبر برای یک دقیقه وقت خودش را برای چک کردن آدرس وبلاگی که اعلام می‌کند، صرف نکرده است!

طلبه بلاگ، روز گذشته مطلبی با عنوان «راه‌اندازی وبلاگ زینبیه (س) در سراوان» را منتشر کرد:

وبلاگ زینبیه (س) حوزه علمیه زینبیه (س) سه‌شنبه، ۱۸ آبان ماه در سراوان راه‌اندازی شد.

به گزارش «طلبه‌بلاگ»، «راحله سرگزی»، مدرس حوزه علمیه زینبیه (س) سراوان در گفت‌وگو با ایکنا، با بیان این خبر گفت: وبلاگ فرهنگی مذهبی حوزه علمیه با استفاده از مطالب بانوان طلبه در تمامی سطوح تحصیلی سه‌شنبه، ۱۸ آبان‌ماه در سراوان راه‌اندازی شد.

مدرس حوزه علمیه زینبیه (س) سراوان افزود: مطالب این وبلاگ شامل دلنوشته درباره مناجات با امام زمان(عج)، اشعار دینی مذهبی، داستان‌نویسی، بسیج دانش‌آموزی و دانشجویی و طلبگی توسط بسیج طلاب، پاسخگویی به شبهات دینی و اعتقادی توسط حجت‌الاسلام «محمدعلی فتحی» مدیر حوزه علمیه است.

سرگزی یادآور شد: مطالبی درباره بانوان عالمه و مجتهده، اساتید برجسته حوزه علمیه در جهان اسلام با بیان شرح حال تاریخچه تحصیلی، مقالات و تألیفات آن‌ها عنوان می‌شود.

مدرس حوزه علمیه زینبیه (س) سراوان در پایان اظهار کرد: آدرس وبلاگ حوزه علمیه zeyynabiyeh.blogfa.com است. (منبع)

این خبر دارای دو نکته‌ی مهم است که هر دو را در متن خبر پررنگ کرده‌ام. اما قبل از پرداختن به این دو نکته، باید این سوال را مطرح کرد که آیا ایجاد یک وبلاگ در سرویس رایگان وبلاگ‌نویسی بلاگفا آنقدر سخت و با اهمیت است که باید در مورد آن خبری نوشت؟ یا آنکه ایجاد یک وبلاگ بر روی هاست و دومین اختصاصی آنقدرها سخت است که باید یک وبلاگ رسمیِ حوزه‌ی علمیه را بر روی یک سرویس رایگان ایجاد کرد؟

اما دو نکته‌ی مهم آن است که در این خبر از افتتاح وبلاگ زینبیه (س) در تاریخ ۱۸ آبان خبر داده شده است (یعنی ۵ روز پیش)، حال آنکه دیشب بعد از خواندن این خبر من به آدرس اعلام شده مراجعه کردم و با پیام «وبلاگی با این آدرس پیدا نشد» مواجه شدم! امروز صبح برای اطمینان بیشتر این آدرس را دوباره بررسی کردم و دیدم کاربری زودتر از مدرس حوزه‌ی علمیه زینبیه (س) این وبلاگ را ایجاد و مطلب زیر را پست کرده است:

=)) آخه وبلاگ نساخته واسش خبر تولید می‌کنید. :دی

V

در نهایت این سوال پیش می‌آید که آقا و خانمی‌ای که خبر بالا را در طلبه بلاگ منتشر کرده، چرا یک دقیقه از وقتش را برای چک کردن آدرس صرف نکرده است؟ و چگونه مدرس حوزه‌ی علمیه‌ی زینبیه (س) از وبلاگی صحبت می‌کند که وجود خارجی ندارد؟ آیا کسی که مدرس است باید این میزان بی‌دقت باشد؟