امسال بیستمین سالگرد روز جهانی ایدز است که هر سال در اولین روز ماه دسامبر، مراسمی در مورد این بیماری برگزار میشود که هدف از نامگذاری این روز توجهی بیشتر به این بیماری است. بیماری که براساس آمار رسمی تا پایان سال ۲۰۰۷، حدود ۳۲ میلیون نفر در جهان به آن مبتلا شدهاند، که حدود ۲ میلیون آن را کودکان تشکیل میدهند و براساس همین آمار، حدود ۲ میلیون نفر بر اثر این بیماری در سال ۲۰۰۷ جان خود را از دست دادهاند. اما نکتهی تکاندهندهی آمار منتشر شده آن است که نیمی از مبتلایان جدید به این بیماری را افراد زیر ۲۵ سال تشکیل میدهند و این یعنی خطر فراگیر و جهانی برای نسل آیندهی این کرهی خاکی. در ایران نیز براساس آخرین آمار اعلام شده، تا ابتدای تیرماه امسال حدود ۱۸ هزار مبتلا به این بیماری در کشور شناسایی شدهاند که بیشترین مبتلایان بین سنین ۲۵ تا ۳۴ سال قرار دارند.
به همین دلیل توجه به این بیماری و اطلاعرسانی در مورد این بیمار در قرن کنونی یک امر کاملا مهم تلقی میشود، به گونهای که امسال این روز بازتابهای گوناگونی در وبلاگهای سراسر دنیا مخصوصاً وبلاگنویسانی که به این بیماری مبتلا هستند، داشته است.
به عنوان مثال در وبلاگ Poz for Life، نویسندهی آن از زمانی که متوجه شد به بیماری ایدز مبتلا شده است، اینگونه نوشته است:
در حدود ساعت ۱۰:۳۰ صبح به مطب پزشکم رفتم و مستقیما وارد دفتر کار او شدم و نشستم. سپس پزشکم گفت: «راسل، متاسفانه جواب آزمایش ایدز شما مثبت است». من برای چند ثانیه خشکم زد و سپس اولین چیزی که از دهانم خارج شد، این بود: «من فکر میکنم که راه بازگشتی وجود داشته باشد».
داشتن یک میز در فروشگاهی که این زن در آن است کار بسیار مشکلی است، اما او همواره دارای یک میز است و علت آن چیزی نیست جز مبتلا بودن به بیماری ایدز! بدینگونه که تا فردی متوجه میشود این زن مبتلا به بیماری ایدز است، از وی دوری میکند. در صورتی که بیماری وی از نوع بسیار ساده و معمولی ایدز است.
اما در مورد این بیمار افراد معروف جهان هم جملاتی را گفتهاند. همسر نلسون ماندا در مورد ایدز اینگونه گفته است:
ما میتوانیم نسلی بدون ایدز داشته باشیم. ما یک نفر از آن نسل هستیم که میتوانیم آن را ایجاد کنیم.
الیزابت تیلور، بازیگر معروف بریتانیایی نیز اینگونه گفته است:
این به اندازهی کافی بد است که یک نفر به دلیل بیماری ایدز از بین برود، اما نباید یک نفر به دلیل کتمان آن از بین برود.
در ضمن هر ساله شعاری برای روز جهانی ایدز در نظر گرفته میشود که شعار امسال این بوده است:
هم پیمان در برابر گسترش ایدز: رهبری، کنترل، نجات
و در نهایت، شما را به گوش دادن به ترانهای با نام The AIDS Song دعوت میکنم:
در راستای موج سومی که برای مقابله با گرمایش زمین در وبلاگستان فارسی به راه افتاده است، در این پست روشهای سادهای را معرفی میکنم که به کمک آن میتوان میزان مصرف انرژی را کاهش داد که این کار باعث کاهش تولید گازهای گلخانهای میشود.
۱- به جای لامپهای معمولی، از لامپهای کممصرف استفاده کنید.
۲- فریزر یا یخچال با عمر بیش از ۱۰ سال را با انواع جدید آن جایگزین کنید.
۳- زمان استحمام خود را کاهش دهید.
۴- مصرف گوشت قرمز را کاهش دهید.
۵- به جای استفاده از اتومبیل شخصی، از سیستم حمل و نقل عمومی مانند اتوبوس یا مترو استفاده کنید.
۶- موتور و میزان باد تایر وسیلهی نقلیهی خود را همواره بررسی و تنظیم کنید.
حاجی کنزینگتون در مطلبی از سکوت وبلاگستان فارسی در مورد ماجرای اسیدپاشی یک حیوان آن هم از نوع هار بر روی صورت یک دختر معصوم اینگونه شکایت کرده است:
یعنی بعضیها آچمز شدند؟ اگه حکمو تایید کنند، به تایید قصاص متهم میشن و اگه نکنند، به لیبرالیسم افراطی؟
و از وبلاگنویسان وبلاگستان فارسی خواسته است که در این مورد نظرشان را بدهند:
لطفا دربارهاش بنویسید. موضوع مهمتر از اونیه که در تاریخ وبلاگستان ثبت نشه.
اما به واقع من هر چه فکر کردم نتوانستم در این مورد نظر قطعی بدهم، چون این ماجرا مانند شمشیر دو لبهای است که از هر طرف دست آدمی را میبرد. اگر بگویم که آن حیوان نباید قصاص چشم شود، شاید عدالت زیر سوال برود و اگر بگویم که آن حیوان باید قصاص شود، با این گفتهام تمام عقایدی که برای بدست آوردنش سالها تلاش کردهام را زیر پا میگذارم! ولی با همهی اینها به این اعتقاد دارم که آدمی باید جلوی خشونت را در یک جایی بگیرد وگرنه خون، خون میآورد و بس!
اما با همهی اینها یک نکته در اینجا من را شدیدا اذیت میکند و آن جامعهای است که در آن این روشهای حیوانی اجرا میشود. جامعهای که زن را وسیله قرار داده است و فکر میکند که زن یک کالا مانند ماشین یا هر چیز دیگری است که اگر مال کسی است (چه برای مدتی کوتاه و چه برای مدتی بلند)، آن زن باید برای همیشه مال او باشد! در نتیجه، این دیدگاه باعث میشود که افراد حیوانصفتی مانند مجید اینگونه به خود اجازه دهند که زندگی یک دختر را به تباهی بکشند. دختری که شاید آرزوها داشته است اما امروز…
وبسایت موج سبز از امروز به مدت یک هفته برنامهای با عنوان مبارزه با گرمایش زمین اجرا میکند که از هر وبلاگنویسی خواسته شده است در مدت این یک هفته، مطلبی در مورد این پدیدهی خطرناک که امروز سیارهی ما را تهدید میکند، بنویسید. به همین دلیل دیدم بد نیست در مورد این پدیده چند خطی بنویسم.
گرمایش زمین پدیدهای است که در آن دمای کرهی زمین به صورت غیرعادی افزایش پیدا میکند. این افزایش دما دلایل مختلفی دارد که یکی از مهمترین آن وجود گازهای گلخانهای است. گازهای گلخانهای که شامل ذرات ریز و کربن هستند، لایهای را در اتمسفر زمین ایجاد میکنند که مانند آینه عمل میکند و باعث میشود پرتوهای خورشید در هنگام بازگشت از سطح زمین، از جو خارج نشوند. در نتیجه، این پدید باعث میشود دمای کرهی زمین به دلیل خارج نشدن پرتوهای خورشید از جو افزایش پیدا کند که شما میتوانید نفش این گازها را در گرم شدن زمین، در تصویر زیر مشاهده کنید:
